PDA

View Full Version : மகாபாரதத்தில் நவீன கல்விக் கொள்கைகள்



அமரன்
14-05-2007, 03:28 PM
மகாபாரதம் என்பது இதிகாசம் மட்டுமல்ல சிறந்த கல்விக் கொள்கைகளை வலியுறுத்தும் ஒரு காவியமாகவும் இருந்து வருகிறது. பல நீதிக்கதைகளை எடுத்துரைக்கும் மகாபாரதத்தில் நல்லாசிரியர், நல் மாணாக்கர், நல்ல பெற்றோரை மதிப்பீடு செய்ய பல சிறந்த உதாரணங்கள் பல உள்ளன.

தாரமும் குருவும் தலைவிதிப்படி என்று சிலர் கூறுவார்கள். மனிதர்களின் தலைவிதி முன்னரே எழுதப்பட்டுவிட்டது என்றும், அந்தத் தலைவிதிக்கு அமைவாகவே இவர்கள் பூமிக்கு வந்து சேர்கிறார்கள் என்றும் இப்பழமொழி பொருள் தருகிறது. ஆனால் தலைவிதியை அறிய சோதிடம், சாஸ்த்திரம் தொடங்கி கிளி ஜோதிடம் வரை தேடிச் செல்ல வேண்டியதில்லை, உன் செயலே உன் விதி என்று சிறந்த விளக்கம் தருகிறது ஒரு பழமொழி.

ஒவ்வொரு மனிதனும் தனக்குரிய விதியை தான் செய்யும் செயல்களால் வகுத்துக் கொள்கிறான். போதை வஸ்த்து பாவிப்பவனின் விதியை அறிய ஒரு சோதிடர் வேண்டியதில்லை. அவன் செயலிலேயே அவனுடைய விதி இருக்கிறது. போருக்குப் போகும் ஒருவனுடைய விதி போர்க்களத்தில் தீர்மானமாகிறது. ஆயுதம் தூக்கியவனுக்கு மரணம் ஆயதத்தால் என்ற பழமொழி மனிதனின் செயலே அவனுக்குரிய விதியாக நிற்பதை மேலும் ஒரு படி அழகாகக் காட்டுமன்றோ?

இது போலவே ஒவ்வொரு மாணவனின் செயல்களுமே அவனுடைய வாழ்க்கைப் பாதையைக் காட்டும் விதியாகும். அவன் செயல்கள் மூலமே அவன் விதியைக் கண்டறிந்து அவன் வாழ்வை நல்வழிப்படுத்தப் பாடுபடுகிறான் ஆசிரியன். வெற்றுப் பாடப் புத்தகங்களுக்குள்ளால் மாணவனைத் தேடுபவன் ஆசிரியன், மாணவனுக்குள்ளால் அவன் படிக்க வேண்டிய பாடப்புத்தகங்கள் எவையெனக் கண்டு பிடிப்பவன் நல்லாசிரியனாகும். இதுதான் வெறும் ஆசிரியனுக்கும் நல்லாசிரியனுக்கும் உள்ள வேறுபாடாகும்.
நல்லாசிரியருக்கும், நல்ல மாணவருக்கும், நல்ல பெற்றோருக்கும் மகா பாரதக்கதையில் மிகச்சிறந்த உதாரணங்கள் பல உண்டு. ஆச்சாரியார் என்றார் ஆசிரியர்களில் உயர்ந்த மணிகளாகும். அத்தகைய நல்லாசிரியரின் உதாரணங்களாக பீஸ்மாச்சாரியார், துரோணாச்சாரியார் இருவரும் திகழ்ந்தனர். இன்றைய ஐரோப்பிய நவீன கல்விக் கொள்கைகளின் தாக்கங்கள் அனைத்தும் அவர்கள் செயல்களிலும், அவர்கள் சந்தித்த மாணவர்கள், பெற்றோர்களது வாழ்வில் இருப்பதுமே ஆச்சரியமான உண்மையாக இருக்கிறது.

பாண்டவர்கள், கௌரவர்கள் ஆகிய இரு சாரருக்குமே ஆசிரியர்களாக இருந்தவர்கள் இவ்விருவருமாகும். நல்லாசிரியர்களான இவர்கள் இருவரும் ஏன் நல்லவர்களான பாண்டவர்கள் பக்கம் இருக்காது பொறாமைக் குணம் கொண்ட தீயவர்களான துரியோதனாதியோர் பக்கம் இருந்தார்கள் என்பது முக்கிய கேள்வியாகும்.

கௌரவர்கள் மற்றவர் மீது பொறாமை கொள்ளும் இயல்பினராக இருந்தனர். பொறாமை என்பது அறிவுக் குறைவின் அடையாளமாகும், பொறுமை என்பது நிறைந்த அறிவின் அடையாளமாகும். கல்வியை கடல் போன்றது என்ற பெரியவர்கள், பொறுமையைக் கடலினும் பெரியது என்று குறிப்பிடுவதற்கு இதுவே காரணமாகும். பொறுமையை பூரணமாகக் கடைப்பிடித்து வெற்றிபெற கடல் போன்ற கல்வி வேண்டும்.

எனவேதான் பொறுமை குறைந்த பொறாமையின் வடிவமான கௌரவர்களுக்கு ஆயுட்காலம் முழுவதும் ஆசிரியர் அருகிருந்து கல்வியூட்ட வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது. இந்த உண்மையை அறிந்து கொண்டு, காலமெல்லாம் கௌரவர் பக்கமே நின்று அவர்களுடைய பொறாமைக் குணத்தையும், நயவஞ்சக எண்ணங்களையும் தவிர்ப்பதற்கு இரவு பகலாகப் பாடுபட்டார்கள். கடைசியில் பொறாமைக் குணம் மிக்க தம்முடைய மாணவர்களுக்காகவே போர்க்களம் சென்று, அவர்களைக் காக்கவே தம் உயிர்களையும் கொடுத்தார்கள் இவ்விரு நல்லாசிரியர்களும்.

நல்லாசிரியன் என்பவன் வெறும் புத்தகங்களால் மாணவர்களை மதிப்பிடுவபவர்கள் அல்ல. அரசியல் அதிகாரம் உட்பட, எத்தகைய பட்டம் பதவிகளுக்கும் விலைபோகாத மனிதனாக வாழ்பவன் என்று கூறுவார்கள். இவ்விரு ஆச்சாரியார்களும் அதற்கு நல்ல உதாரணங்களாவார்கள். துரோணரும், பீஸ்மரும் இறந்த பின் துரியோதனாதியோரால் ஒரு வாரம் கூட பூமியில் வாழ முடியாமல் போய்விட்டதை நாம் அவதானிக்க வேண்டும்.

இவ்வளவு சிறந்த ஆசிரியர்களிடம் கல்விகற்றும் ஏன் துரியோதனாதியோர் பொறாமையின் வடிவங்களாக இருந்தார்கள் என்பதற்கும் பாரதக் கதையில் பதில் இருக்கிறது. நல்ல மாணவரை உருவாக்குவதில் ஆசிரியர் மட்டும் பொறுப்புடையவரல்ல. தாயின் வயிற்றில் இருக்கும் காலத்தில் இருந்தே தாய் தந்தை இருவருடைய பாதிப்பும் பிள்ளைகளில் பெருமளவு இருக்கும். எனவேதான் பிள்ளைகளிள் உருவாக்கத்தில் பெற்றோருக்கும் முக்கிய பங்கிருக்கிறது என்கிறார்கள்.

பாண்டுவின் மனைவியான குந்திக்கு பிள்ளை பிறந்துவிட்ட காரணத்தால் பொறாமை கொண்டு அம்மிக் குளவியால் வயிற்றில் குற்றி தன் பிள்ளைகளை பெற்றாள் காந்தாரி என்று கூறுகிறது பாரதம். பிள்ளைகள் பிறக்கும்போதே அந்தப் பாமரத்தாயின் மனதில் தகித்துக் கொண்டிருந்தது பொறாமைதான்.

இன்றைய இளம் தாய்மார்களில் பலர் தொடர் நாடகங்களில் வரும் நவீன காந்தாரிகளைப் பார்த்து, அந்தக் குப்பைகளை மனதில் போட்டால் நவீன துரியோதனர்களையும், துச்சாதனன்களையும் பெற்றுத்தள்ள வேண்டிய ஆபத்திருப்பதை யாரும் கேட்பதில்லை. இதுபோன்ற தாய்மார்களுக்கு பாரதக்கதையானது காந்தாரியின் பொறாமை மூலம் கல்வி புகட்டியிருக்கிறது. காந்தாரி பொறாமையின் வடிவமென்றால் அவளுடைய கணவனோ பொறமையின் திருவுருவாக மட்டுமல்ல கண்ணற்ற கபோதியாகவும் இருந்தான். கணவன் குருடனாக இருக்கிறானே என்பதற்காக காந்தாரியும் தன்னுடைய கண்களைக் கட்டியபடி குருடியாகவே வாழ்ந்து வந்தாள்.

பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கு நல்லறிவு புகட்ட வேண்டிய முக்கிய பாத்திரத்தை வகிக்க வேண்டியவர்கள். அவர்கள் திருதராட்டிரன், காந்தாரி போல கபோதிகளாக இருந்தால் பிள்ளைகள் பொறாமையின் வடிவங்களாக மாறுவார்கள், அவர்கள் மனம் பொறாமையின் புழுக்கூடமாகவும், சஞ்சலம், சபலம் நிறைந்த நரகக் குழிகளாகவும் மாற்றமடையும். அதற்கு பெற்றோரே காரணம் என்பதுதான் பாரதக்கதையின் முடிவாகும். இன்றைய ஐரோப்பிய கல்விக் கொள்கையும் இதைத்தான் அழுத்தம் திருத்தமாக வற்புறுத்துகிறது.

குரு தலைவிதியாக அமைவதைப் போலவே தாரமும் தலைவிதியாக அமையும் என்பதை வியாசர் மறுக்கவில்லை. அதற்கு உதாரணமாக பாண்டவர்களின் பாத்திரத்தைப் படைத்திருக்கிறார். எவ்வளவோ அறிவுள்ளவர்களாக இருந்தும், பொறாமையற்ற பொறுமையின் சிகரங்களாக இருந்தும் பாண்டவர்கள் ஐவரும் பாஞ்சாலியை மணமுடித்த காரணத்தால் தாரத்தின் தலைவிதிக்குள் சிக்குண்டார்கள். அவளுடைய சபதம் முடிக்க இவர்கள் போருக்குள் குதிக்க வேண்டிய பரிதாபம் அவர்கள் வாழ்வில் நேர்ந்தது.

பாண்டவர்கள் போர் செய்ததனால் இந்த உலகிற்கு கிடைத்த பயன் என்ன? அந்தப் போரின் வெற்றியால் அவர்கள் அடைந்த நன்மைதான் என்ன ? எதுவுமே கிடையாது. உடன் பிறந்த சகோதரர்களையும், மருமக்களையும், பேரக்குழந்தைகளையும், தன் இனத்தவரையும் தமது தாரமாகிய பாஞ்சாலி கூந்தலை முடிவதற்காகக் கொன்றொழித்தனர். பாஞ்சாலியோடு அவர்கள் கொண்ட மோசமான உறவின் செயல் அவர்களை சகோதரப் படுகொலைக்குள் வீழ்த்தியது. தாரம் அவர்களுடைய தலைவிதியைத் தீர்மானித்தது.

இந்த இடத்தில்தான் கதையின் பிரதான இரிசைச் சுழற்றுகிறார் வியாசர். ஒழுக்கம் குன்றிய பெண்கள் பிடியில் சிக்கி, மூளை மாறிய மாணவருக்கு நல்லாசிரியனால் எதுவுமே கூற முடியாது. அவனுடைய காதில் ஆசிரியரின் போதனைகள் யாவுமே புறக்குடத்து நீராகிவிடும். இப்படிப்பட்டவர்களை என்றுமே திருத்த இயலாது என்பதை அறிந்து நல்லாசிரியர்கள் அவர்களை விடுத்து அடியோடு விலகிவிடுகிறார்கள் என்பது இக்கதையின் அடுத்த பேருண்மையாகும். பாண்டவர்களை இந்த நல்லாசிரியர்கள் கைவிட இப்படியும் ஒரு காரணம் என்பதை நாம் உய்த்துணர வேண்டும். இல்லாவிட்டால் பாரதப்போரில் ஆசிரியரின் புத்திமதிகளை கேட்காது கண்ணனின் புத்திமதிகளை கேட்டிருக்க மாட்டார்கள் பாண்டவர்கள். பெண்களால் மதிமயங்கிய மாணவர் ஆசிரியரையும் கொல்லத் தயங்கார் என்பதற்கு இறுதியில் இவ்வாசிரியர்கள் சந்தித்த மரணங்கள் நல்ல சான்றாகும்.

அதேபோலத்தான் தாயைப் போல பிள்ளை என்றும் சொல்வார்கள். பாண்டவர்களின் தாயாகிய குந்திதேவி ஐவரை மணமுடித்து ஐந்து குழந்தைகளை பெற்றவள். அவள் தன்னுடைய மருமகளாக வாய்த்த பாஞ்சாலியையும் தன்னைப் போலவே ஐவருக்கு மனைவியாக்கினாள். பாண்டவர்கள், பாஞ்சாலி விடயத்தில் தாயைப் போல பிள்ளைகளாகி ஒருத்தியை ஐவரும் மணமுடித்தனர்.

அதேவேளை வேடுவனான ஏகலைவனிடம் குரு தட்சணையாக துரோணர் கட்டை விரலை வேண்டியது தவறானது என்று பலரும் கூறுகிறார்கள். தன்னுடைய மாணவனாக அர்ச்சுனனின் உயர்வுக்காக வேடுவ மாணவனை வஞ்சித்தார் துரோணர் என்றும் சிலர் வாதிடுகிறார்கள். ஆனால் துரோணரைப் பொறுத்தவரையில் இருவருமே மாணவர்கள்தான். கட்டை விரலை அவனிடமிருந்து வாங்காவிட்டால் சகோதரர்களையே அழித்தொழிக்கப் புறப்பட்டிருக்கும் அரச அதிகாரம், வேடுவ குலத்தையே வேரோடு அழிக்கத் தயங்காது என்பதை துரோணர் தன் செயலால் உணர்த்தியிருக்கிறார். அணு குண்டை உருவாக்கப் போகிறார் என்று கூறி சதாமை அவருடைய மண்ணிலேயே தூக்கிலிட்ட நிகழ்வை எண்ணினால், அணு குண்டு போல ஒரு வித்தையை அறிந்த ஏகலைவன் என்ன ஆகியிருப்பான் என்பதை உணரலாம். இது ஏகலைவன் கதையின் இன்னொரு பக்கமாகும்.

இறக்கும்போது ஈரானை நம்பக்கூடாது என்று எழுதிவைத்து சென்றான் சதாம் உசேன். ஏன் அப்படி எழுதினான், அதற்கும் காரணம் பாரதக்கதையில் இருக்கிறது. ஈரான் நாட்டின் பழைய பெயர் காந்தார தேசம். துரியோதனனின் தாயாகிய காந்தாரியும், அவன் மாமனாகிய சகுனியும் இந்த காந்தார தேசத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்று சொல்வார்கள். ஏகலைவன் கதையும் சதாமின் கதையும் ஒப்பு நோக்க வேண்டிய நிகழ்வுகளாகும். துரோணர் முன் ஏகலைவன் போலத்தான் அமெரிக்கா முன் சதாம்.

ஆசிரியர்களை மதிக்காது சகுனியின் ஆலோசனையால் அழிந்தான் துரியோதனன். ஆடு, மாடு மேய்க்கும் கண்ணனின் ஆலோசனையால் அனைவரையும் கொன்று தாமும் பரதேசம் போனார்கள் பாண்டவர்கள். ஆசிரியரைப் புறக்கணித்து இராஜதந்திரிகளை நம்புவோர் அடையும் கடைசி முடிவும் இதுவாகத்தான் இருக்கும்.

இப்படி பல தகவல்களை தந்தாலும் மகாபாரதத்தை தவறான காவியமென வர்ணிப்போரும் உண்டு. ஆனால் எதையுமே தவறென விலத்தக் கூடாது அவற்றில் இருக்கும் நன்மைகளை அறிந்து வாழ்விற்கு பயன்படுத்துவதான் சிறந்த செயலாகும். எண்ண எண்ண புதுமையாக இருக்கும் கருத்துக்களால் நிறைந்த பாரதக் கதையில் நல்ல கல்விக் கொள்கையும் இருப்பதை மறுக்க முடியாது. சிக்மன் பிராய்டை தலையில் வைத்துப் போற்றும் நமது ஆசிரியர் பயிற்சிக்கலாசாலைகள் அறிய வேண்டிய உண்மைகள் பல பாரதக் கதையில் உண்டு, அதில் இது மிக முக்கியமான பகுதியாகும்.

நன்றி:அலைகள்

leomohan
14-05-2007, 03:34 PM
சுவையான பதிப்பு அமரன். தொடருங்கள்.

அக்னி
14-05-2007, 03:47 PM
ரசித்துப் படித்துச் சிந்திக்கக் கூடியதாக ஒரு கட்டுரை. நுணுக்கமான விடயங்கள் இலகு தமிழில் எளிய நடையில் அனைவரும் விளங்கிக் கொள்ளும் வண்ணம் கட்டுரை அமைந்துள்ளது.

அமரன்!
பந்திகளுக்கிடையே இடைவெளி விட்டுவிடுங்கள். வாசிக்க இன்னும் இலகுவாக இருக்கும். பாராட்டுக்கள்...

lolluvathiyar
14-05-2007, 04:24 PM
அருமையான மகாபாரத விளக்கம்
முற்றிலும் புதிய வடிவில் விளக்கம்
தந்திருகிறீர்கள் அமரன்

ஆனால் ஒரு சிறு பிழை
காந்தாரி பிறந்த ஊர் காந்தார தேசம் ஈரான் அல்ல
ஈரானுக்கும் மகாபாரதத்துக்கும் அதிக தொடர்பு இல்லை

காந்தாரம் என்பது ஆப்கானிஸ்தானில் இருக்கும் கந்தகார் என்னும் ஒரு மாவட்டம்.
அதுவும் பாக்கிஸ்தானின் அருகில் தான் இருகிறது.

காந்தாரம் தான் பிற்காலத்தில் கந்தாரமாக மாறி கந்தகாராக மாறி விட்டது

ஓவியன்
05-07-2007, 10:51 PM
விளக்கமாக விளங்கி அதை விளக்கமாகவும் தந்தமை இந்தக் கட்டுரையின் சிறப்பு!

பாராட்டுக்கள் அமர்!.

இனியவள்
10-07-2007, 06:06 PM
அமர் அருமையான ஆக்கம்

ஒன்றை மறந்து விட்டார்கள் சொல்வதற்கு

தனக்கு மீறினால் தான் தர்மம் இல்லாடி
அதுவே அவனை அழித்து விடும்

உதாரணமாக கர்ணன் கவச குண்டலத்தை
இந்திரன் யாசித்த போது வெட்டிக் கொடுத்தான்
அதுவும் ஒரு காரணம் கர்ணன் இறப்பதற்கு

அன்புரசிகன்
10-07-2007, 06:39 PM
நன்றாக கலக்குறீங்க... தொடருங்க...

அமரன்
10-07-2007, 07:44 PM
பாம்பின் குணம் தீண்டுவது..
புலியின் குண*ம் வேட்டையாடுவது..
கர்ணனின் குணம் கொடுப்பது...

பழக்கம் மாறினாலும் குணம் மாறுவதில்லை என்பது என் கருத்து.
இது நான் படித்த ஒரு கட்டுரை. பயனுள்ளதாகத் தெரிந்ததால் இங்கே பதிந்தேன். அவ்வளவே!


நன்றி அன்புரசிகன்...இனியவள்...ஓவியன்...வாத்தியார், அக்னி, லியோமோகன்.

இளசு
10-07-2007, 09:48 PM
ஏகலைவன் − துரோணர் தொடர்பாய் இக்கட்டுரை ஆசிரியர் இட்டுக்கட்டிய சமாதானத்தை ஏற்க முடியாததால்..

மொத்தக்கடுரையையே என்னால் உள்வாங்க முடியாமல் நெருடுகிறது..

அதிகாரம், மேல் இனம் , தனக்கென்று மட்டுமே தகுதிகள் என்ற மனப்பான்மை உள்ள கூட்டம் இதிகாச காலத்திலிருந்து இன்று வரை...

இன்று கழிவு அள்ளுபவன் மகனுக்கு படிக்கச் சொன்னால்
நாளை அவன் கலெக்டர் ஆகலாம்..

கழிவு அள்ளவென்றே பரம்பரை பரம்பரையாக ஆள் வேண்டும்
என்று உள்நோக்கம் உள்ளவர்கள் பலர்..
அறிவால் அவர்கள் செய்யும் வாதம் மனம் மயக்கலாம்..
ஆனால் அவர்களின் உள்ளம் விரும்புவது வேறு
துரோணாச்சாரியாரின் குணம் அவ்வகையே!

தமிழ்
13-07-2007, 06:44 AM
இறக்கும்போது ஈரானை நம்பக்கூடாது என்று எழுதிவைத்து சென்றான் சதாம் உசேன். ஏன் அப்படி எழுதினான், அதற்கும் காரணம் பாரதக்கதையில் இருக்கிறது. ஈரான் நாட்டின் பழைய பெயர் காந்தார தேசம். துரியோதனனின் தாயாகிய காந்தாரியும், அவன் மாமனாகிய சகுனியும் இந்த காந்தார தேசத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்று சொல்வார்கள். ஏகலைவன் கதையும் சதாமின் கதையும் ஒப்பு நோக்க வேண்டிய நிகழ்வுகளாகும். துரோணர் முன் ஏகலைவன் போலத்தான் அமெரிக்கா முன் சதாம்.

அடடே எனக்கு இந்த விசயம் புதிதாக உள்ளதே.
மிக அழகாக உள்ளது உங்கள் பதிப்பு..

விகடன்
05-08-2007, 07:04 PM
பாராட்டுக்கள் அமர்.
பாரதத்தில் ஒரு யாத்திரை செய்கிறீர்கள்.

அண்ணன்
31-08-2007, 01:30 PM
கல்வியியல் படிக்கும் மாணவர்கள் இதுவரை கிரேக்கர்கள் மாத்திரம்தான் கல்விக்கொள்கை வகுத்தவர்கள் என நினைத்தவர்களுக்கு இது ஒரு புதிய வரவே.

தமிழ்சுவடி
08-11-2007, 10:02 AM
அமரனின் வார்த்தை மீதுள்ள ஆட்சித்திறனை எண்ணி வியந்தேன். எப்படிப்பட்ட எழுத்தாற்றல் சொல்லாட்சி.

கடைசியில், "நன்றி அலைகள்" என கண்ட போது ஒரு ஏமாற்றம்.