PDA

View Full Version : இந்த கவிதைக்குத் தலைப்பு தேவையில்லை



ஆதவா
29-07-2011, 12:24 PM
நானும் அம்மாவும்தான்
கூடுதுறைக்கு வந்தோம்.
என்னை படித்துறையிலேயே அமர்த்திவிட்டு
சேலையை கொஞ்சம் தூக்கிக் கொண்டு
இடுப்பில் தலைப்பை நன்கு சொறுகி
கும்பிட்டவாறே முழுகியவள்
பிறகு எழவேயில்லை
ஒருவேளை
அந்த கூட்டத்தில் அவள் காணாமல் போயிருக்கலாம்
படிக்கட்டிலிருந்து நெரிசலுக்குள் தேடினேன்
இழப்பின் உணர்வு கண்களின் வழியே வந்தது
சிவப்பு சேலைகளைப் பார்க்கும் பொழுதெல்லாம்
அம்மா அம்மா என்று துரத்தினேன்
ஆனால் அவர்கள் என் அம்மாவின்
முக லட்சணத்தில் ஒரு பாதி கூட இல்லை
கரைமுழுக்க ஆண்களும் பெண்களுமாய்
அம்மாவைக் காணமுடியவில்லை,
அம்மா என்னை இருத்திய இடமும் தெரியாமல்
மடத்தில் போய் சொல்லு என்று
மஞ்சள் வேட்டியணிந்த ஆண்கள் வழியனுப்பினார்கள்
தண்ணீரில் யாரோ மிதக்கிறார்கள் என்று
மொத்த கூட்டமும் நகர்ந்தது
நிச்சயம் அது அம்மாவாக இருக்காது என
மடத்தை நோக்கிச் சென்றேன்.

அக்னி
29-07-2011, 01:00 PM
இந்தக் கவிதைக்குப் பின்னூட்டம் தேவையில்லை.

கீதம்
29-07-2011, 01:17 PM
நிச்சயம் அது அம்மாவாய் இருக்காது!

அந்த சின்னஞ்சிறு மனதுக்குள் ஊன்றிய நம்பிக்கை விதை நமக்கும் நம்பிக்கை ஊட்டுவதாகவே இருக்கிறது. உண்மை புரியாவிட்டாலும், கவி சுமக்கும் திண்மை உணரமுடிகிறது.

ஆதி
29-07-2011, 01:28 PM
இதே பிடி நம்பிக்கையில் தான் வாழ்க்கையும் நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறது..............

வாழ்த்துக்கள் ஆதவா

அக்னி
29-07-2011, 04:29 PM
நிச்சயம் அது அம்மாவாய் இருக்காது!

தேடுவது அறியாப்பிள்ளை அல்ல,
தேடுவதறியாப் பிள்ளை...

தெரியாமலே வழிகாட்டுபவர்களிடம்
வழி கேட்க வேண்டிய நிலை...

கூடி நாடி வந்த பிள்ளை,
வாடித் தேடிப் போகவேண்டிய நிலை...

ஆனால்,
எதற்கோ வந்த கூட்டம்,
எதற்கோ போகின்றது...

வேடிக்கை தேடிக் கூட்டம் போக,
நம்பிக்கையோடு பிள்ளையும்,
அனைவரும் தேடி வந்த சாமியும்,
தனியே...

கௌதமன்
29-07-2011, 05:43 PM
நான் மடத்தை சென்றடைந்த போது
பிள்ளை காணாமல் போனதாய்
புகார் கொடுத்த சிவப்பு சேலையணிந்த
பெண்ணைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

(என் சமாதானத்திற்காக இப்படி முடிக்கிறேன்)

பாராட்டுக்கள் ஆதவா!

Ravee
29-07-2011, 10:17 PM
தேடுவது அறியாப்பிள்ளை அல்ல,
தேடுவதறியாப் பிள்ளை...

தெரியாமலே வழிகாட்டுபவர்களிடம்
வழி கேட்க வேண்டிய நிலை...

கூடி நாடி வந்த பிள்ளை,
வாடித் தேடிப் போகவேண்டிய நிலை...

ஆனால்,
எதற்கோ வந்த கூட்டம்,
எதற்கோ போகின்றது...

வேடிக்கை தேடிக் கூட்டம் போக,
நம்பிக்கையோடு பிள்ளையும்,
அனைவரும் தேடி வந்த சாமியும்,
தனியே...



ஒவ்வொரு பின்னூட்டங்களையும் கவிதையில் படைக்கும் அக்னி , உங்கள் கவிதைகள் மட்டும் அல்ல உங்கள் ஒத்த கருத்தும், மாற்றுக்கருத்தும் மனதை தொட்டு செல்கிறது ... நன்றி அக்னி

ஜானகி
30-07-2011, 01:38 AM
அம்மாவின் புடவைத் தலைப்பைப் பற்றியபடியே இருந்திருந்தால்....இப்படி தலைப்பில்லாத பாடலிலிருந்து தப்பியிருக்கலாம்...

Nivas.T
30-07-2011, 07:00 AM
படித்து முடித்ததும் மனதில் ஏதோ ஒரு மூலையில் ஒரு சிறு கனத்தை உணர்கிறேன்

வாழ்த்துக்கள் ஆதவா