PDA

View Full Version : அவள்



sathyamani
07-04-2009, 11:22 AM
அவள்

எங்கயோ கேட்கின்ற கெட்டி மேளம்

காற்றில் மிதந்து வரும் அட்சதை மஞ்சளின்

மகரந்த துகள்...

காதுகளை பிளக்கும் திருமண வீட்டில்

தெறித்து விழும் சிரிபாணிகள்


இவை எல்லாம் என் செவிகளுக்கு
எட்டிவிடாதபடி எச்சரிக்கையாய்
கதவை சாத்துவள்..அம்மா


ஏக்கத்துடன் பார்ப்பேன் உதிர்ந்து போன ரோஜாவின்

முதிர்ந்து போன முள்ளாய் நான்

பா.ராஜேஷ்
08-04-2009, 06:28 AM
காதலியின் அரவணைப்பில் காலம் தள்ளும் நிலை இல்லாமல் போவது கொடுமையே. வருபவளை காதலிப்பது புத்திசாலித்தனம்.
கவிதை நன்று பாராட்டுக்கள் நண்பரே!

இளசு
18-04-2009, 02:30 PM
முதிர்கன்னிகளின் சோகம் சொல்லும் பல கவிதைகளில்
இது புதிதாய் , அழுத்தமாய்.. ஜொலிக்கிறது..

பாராட்டுகள் சத்யமணி அவர்களே!

பூமகள்
26-04-2009, 02:54 PM
அட! என்று யோசிக்க வைத்த புதிய கோணத்தில் முதிர் கன்னிகள் நிலையை மிக ஆழமாக வடித்திருக்கிறீர்கள்..

மிக அழகான கவிதை.. மிகச் சிறப்பான வார்த்தையாடல்..

பாராட்டுகள் சத்யமணி சகோதரரே..

அமரன்
05-05-2009, 10:34 AM
தன்னைத்தான் குத்துவதில்லை முள்.

முரண்களுக்குள்ளும் ஈர்ப்பு உண்டு. அதற்குத் தப்பவில்லை முரண்முள்.

ஆழமாய்க் குத்துகிறது இந்த முதிர்ந்த முள்.

ஆடவர்களின் இடப்பக்கங்களில்
வண்ண வண்ண ரோஜாக்களை
பிணைத்துள்ளன
வெள்ளி ஊசிகளும் தங்க ஊசிகளும்..


யார் கண்ணுக்கும் புலப்படுவதில்லை
இதழ் கழன்ற முட்களும்
முட்களின் வடிகின்றன கண்ணீரும்.

கா.ரமேஷ்
05-05-2009, 11:32 AM
அருமை தோழரே...