PDA

View Full Version : உங்களில் ஒருவனாக...



சசிதரன்
19-12-2008, 04:24 PM
பாதை முழுவதும் நிரப்பியிருக்கிறீர்கள்....
முட்களுடன் கூடிய ரோஜா பூக்களை.
முட்களை மிதித்தால்.. கவனம் என்கிறீர்கள்..
பூக்களை மிதித்தாலோ.. பாவம் என்கிறீர்கள்..

பாதைகளை அடைத்து விட்டீர்கள்...
சிறகுகளையும் மறுத்து விட்டீர்கள்...
சிலுவை மட்டும் சுமக்க சொல்கிறீர்கள்... மறக்காமல்..

இரத்தம் ஒழுக நிற்கும் என்னை...
பார்த்தபடி தாண்டி செல்கிறீர்கள்.
என் உடலின் காயங்கள் பற்றி கவலையில்லை
உங்கள் ஆடைகள் கறைபட கூடாது என்பதில்தான்
கவனம் உங்களுக்கு....

எனது தூக்கத்தை பறித்து கொண்டு...
என்னையே காவல் வைக்கிறீர்கள்..
உங்கள் கனவுகளுக்கு...

எனக்கான காரணங்கள் எதுவுமின்றி...
அழவும் சிரிக்கவும் பழகி விட்டேன்.
முகமூடிகள் அணிந்து அணிந்து... மறந்துவிட்டேன்...
என் முகம் எதுவென...

கழற்றி எறியவே விருப்பமென்றாலும்...
நீங்கள் எறியும் கற்களை எதிர்கொள்ள துணிவின்றி...
முகமூடி கொண்டே முகம் மறைக்கிறேன்...

புனித மிச்சமும் மனித எச்சமுமாய்
கழிந்து கொண்டிருக்கிறது வாழ்க்கை...
ஏனென்று தெரியாமல்... எதற்கென்று புரியாமல்...
நானும் கூட வாழ்கிறேன்...
உங்களில் ஒருவனாக...

Narathar
19-12-2008, 05:17 PM
எனது தூக்கத்தை பறித்து கொண்டு...
என்னையே காவல் வைக்கிறீர்கள்..
உங்கள் கனவுகளுக்கு...

எனக்கான காரணங்கள் எதுவுமின்றி...
அழவும் சிரிக்கவும் பழகி விட்டேன்.
முகமூடிகள் அணிந்து அணிந்து... மறந்துவிட்டேன்...
என் முகம் எதுவென....

மிகவும் அருமையான வரிகள் சசிதரன்............

தொடருங்கள் உங்கள் கவிப்பயணத்தை
கூடவே வர நாங்களிருக்கின்றோம்
உங்களோடு உறுதுணையாக.......

நிரன்
19-12-2008, 09:54 PM
பாதை முழுவதும் நிரப்பியிருக்கிறீர்கள்....
முட்களுடன் கூடிய ரோஜா பூக்களை.
முட்களை மிதித்தால்.. கவனம் என்கிறீர்கள்..
பூக்களை மிதித்தாலோ.. பாவம் என்கிறீர்கள்..

பாதைகளை அடைத்து விட்டீர்கள்...
சிறகுகளையும் மறுத்து விட்டீர்கள்...
சிலுவை மட்டும் சுமக்க சொல்கிறீர்கள்... மறக்காமல்..



அருமையாக உள்ளது கவிதை
தொடருங்கள் முதல் நாளையே முத்துப்போன்றாக்கிவிட்டீா்கள்
படையுங்கள் பக்கபலமுண்டு.:icon_b:

சசிதரன்
21-12-2008, 02:34 AM
உங்கள் அருமையான பின்னூட்டத்திற்கு மிக்க நன்றி நண்பர்களே...

நாகரா
31-12-2008, 06:19 AM
பாதை முழுவதும் நிரப்பியிருக்கிறீர்கள்....
முட்களுடன் கூடிய ரோஜா பூக்களை.
முட்களை மிதித்தால்.. கவனம் என்கிறீர்கள்..
பூக்களை மிதித்தாலோ.. பாவம் என்கிறீர்கள்..

பாதைகளை அடைத்து விட்டீர்கள்...
சிறகுகளையும் மறுத்து விட்டீர்கள்...
சிலுவை மட்டும் சுமக்க சொல்கிறீர்கள்... மறக்காமல்..

இரத்தம் ஒழுக நிற்கும் என்னை...
பார்த்தபடி தாண்டி செல்கிறீர்கள்.
என் உடலின் காயங்கள் பற்றி கவலையில்லை
உங்கள் ஆடைகள் கறைபட கூடாது என்பதில்தான்
கவனம் உங்களுக்கு....

எனது தூக்கத்தை பறித்து கொண்டு...
என்னையே காவல் வைக்கிறீர்கள்..
உங்கள் கனவுகளுக்கு...

எனக்கான காரணங்கள் எதுவுமின்றி...
அழவும் சிரிக்கவும் பழகி விட்டேன்.
முகமூடிகள் அணிந்து அணிந்து... மறந்துவிட்டேன்...
என் முகம் எதுவென...

கழற்றி எறியவே விருப்பமென்றாலும்...
நீங்கள் எறியும் கற்களை எதிர்கொள்ள துணிவின்றி...
முகமூடி கொண்டே முகம் மறைக்கிறேன்...

புனித மிச்சமும் மனித எச்சமுமாய்
கழிந்து கொண்டிருக்கிறது வாழ்க்கை...
ஏனென்று தெரியாமல்... எதற்கென்று புரியாமல்...
நானும் கூட வாழ்கிறேன்...
உங்களில் ஒருவனாக...

உங்களில் ஒருவன் தான்
என்றாலும்
முட்களைக் கீறும் மன வன்மையோடும்
பூக்களை வருடும் இருதய மென்மையோடும்
நான்!

நீங்கள் அடைத்த பாதைகளின்
அடைப்புகளை உடைத்து
நீங்கள் மறுத்த சிறகுகளை
என்னில் முளைக்க வைத்து
நீங்கள் திணித்த சிலுவைப்பாட்டை
இறக்கி வைத்து
என் பயணம் தொடர்கிறது!

இரத்த சகதியில்
ஈர இருதயமே கவசமாய்
என் மெய்ம்மையின் பலத்தில்
காயப்படாது நடக்கிறேன்!

நான் தூங்கும் போதும்
தன் ஈரத்தில் கவனமாய்
விழித்திருக்கிறது
என் இருதயம்!

தீர்க்க தரிசன விழிகளோடு
குரு மந்திர மொழியோடு
ஆணவ முகமூடிகள் அனைத்தும்
கழன்ற வெறும் அகமே முகமாய்
நான்!

நீங்கள் வீசும் கற்கள்
என் முகப் பாறையில் மோதி
சுக்கு நூறாய்ச் சிதற

அமர மனிதமாம்
புனித உச்சத்தை நோக்கி
என் பயணம்
உறுதியாய்த் தொடர்கிறது!

என் இருதய ஈரத்தின்
வழித்தடம்
என் பின்னே
உங்களுக்காய் நீள்கிறது!
உம் மனிதத்தின் மிச்சத்தை மீட்டு
என் வழித்தட எச்சத்தைத் தொட்டு
நீங்களும் என்னைப்
பின் தொடரலாம்!
உங்களில் ஒருவன் தான்
நான்!

சிந்திக்க வைக்கும் உம் நற்கவிக்கு வாழ்த்துக்கள் சசிதரன்!

சசிதரன்
01-01-2009, 06:30 AM
உங்களில் ஒருவன் தான்
என்றாலும்
முட்களைக் கீறும் மன வன்மையோடும்
பூக்களை வருடும் இருதய மென்மையோடும்
நான்!

நீங்கள் அடைத்த பாதைகளின்
அடைப்புகளை உடைத்து
நீங்கள் மறுத்த சிறகுகளை
என்னில் முளைக்க வைத்து
நீங்கள் திணித்த சிலுவைப்பாட்டை
இறக்கி வைத்து
என் பயணம் தொடர்கிறது!

இரத்த சகதியில்
ஈர இருதயமே கவசமாய்
என் மெய்ம்மையின் பலத்தில்
காயப்படாது நடக்கிறேன்!

நான் தூங்கும் போதும்
தன் ஈரத்தில் கவனமாய்
விழித்திருக்கிறது
என் இருதயம்!

தீர்க்க தரிசன விழிகளோடு
குரு மந்திர மொழியோடு
ஆணவ முகமூடிகள் அனைத்தும்
கழன்ற வெறும் அகமே முகமாய்
நான்!

நீங்கள் வீசும் கற்கள்
என் முகப் பாறையில் மோதி
சுக்கு நூறாய்ச் சிதற

அமர மனிதமாம்
புனித உச்சத்தை நோக்கி
என் பயணம்
உறுதியாய்த் தொடர்கிறது!

என் இருதய ஈரத்தின்
வழித்தடம்
என் பின்னே
உங்களுக்காய் நீள்கிறது!
உம் மனிதத்தின் மிச்சத்தை மீட்டு
என் வழித்தட எச்சத்தைத் தொட்டு
நீங்களும் என்னைப்
பின் தொடரலாம்!
உங்களில் ஒருவன் தான்
நான்!

சிந்திக்க வைக்கும் உம் நற்கவிக்கு வாழ்த்துக்கள் சசிதரன்!


மிக்க நன்றி நண்பரே... உங்கள் கவிதை அற்புதமாக உள்ளது...:)

shibly591
01-01-2009, 06:49 AM
எல்லோரும் அடிக்கடி தனக்குள் கேட்டுக்கொள்ளும் சுய விசாரணைகள் பற்றி அழகான ஒரு கவிதையாக கோர்த்திருக்கிறீர்கள்...

வாழ்த்துக்கள் நண்பரே.....