PDA

View Full Version : மனிதாபிமானம் சிறுகதை



ரங்கராஜன்
22-10-2008, 06:20 PM
மனிதாபிமானம்


காலை 6.30, ராஜு அவசர அவசரமாக குளித்து விட்டு பூஜை அறைக்கு வந்தான், சாமியை கும்பிட்டுக் கொண்டே

“சுக்கலாம் பரதரம் விஷ்ணும் . . . . அம்மா டையம் ஆச்சு சீக்கிரம் டீபன் எடுத்து வை . . .சசிவர்ணம் சதுர்புஜம் . . .”

“டேய் சாமி ரூம்ல சாமியை பத்தி மட்டும் நன” என்றாள் அம்மா புன்சிரிப்புடன்.
வீட்டு ஹாலில் தூக்க கலக்கத்தில் உக்கார்ந்து இருந்த சொந்தகாரர்கள் அனைவரும் சிரித்தனர். ராஜுவும் பொய் கோபத்தோடு

“ஏன் சொல்லமாட்டிங்க இன்னைக்கு ஆபிஸ் வேலையா பாண்டி போணும், காலை சீக்கிரம் எழுப்ப சொன்னா எழுப்பாம நக்கல் வேற” என்று சாப்பிட டைய்னிங் டேபிலில் உக்கார்ந்தான்.
அதுவரை அமைதியாக இருந்த ராஜுவின் தங்கை மதி வந்து
“இங்க பார்டா” என்று அவள் தலையை ராஜுவிடம் காட்டினால்.
அவளின் தலை உச்சியில் வீங்கி இருந்தது. ராஜுவும் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இடது கையால் தொட்டு பார்த்து
“என்ன டீ இப்படி வீங்கி இருக்கு, எங்க இடிச்சிக்குன” என்று இட்டிலியை மென்றுக் கொண்டு கேட்டான்.

“டேய் காலையில வந்து உன்ன எழுப்புனதுக்கு நீ என்னை கோபத்தில் கொட்டியது, அதுக்கூட பரவாயில்லை ஆனா எங்க இடிச்சிக்குன கேட்ட பார் அதான் என்னால தாங்க முடியில” என்று ராஜுவை கொட்ட சென்றவளை அம்மா வந்து தடுத்து விட்டு
“ஏய் என்னடீ அவன் கூட எப்ப பார்த்தாலும் வம்பு, அவனுக்கு கல்யாணம் ஆவப் போவுது மரியாதையா நடந்துக்கோ இல்ல, வரவ உன் வாயை கிழிப்பா” என்று சிரித்துக் கொண்டு ராஜு சாப்பிட்டு முடித்த தட்டை எடுத்து கழுவினாள்.

“அண்ணி என் சைடு, அண்ணியும் நானும் சேர்ந்து இவன் வாயை கிழிப்போம்” என்றால் சீரியஸாக.

அதற்க்குள் ராஜு புறப்பட ரெடியாக வெளியே ஹாலுக்கு வந்தான், அங்கு கீழே படுத்து உறங்கிக் கொண்டு இருந்த மீதி சொந்தகாரர்களை தாண்டி வாசலில் வந்து ஷுவை அணிந்துக் கொண்டு இருக்கும் போது மதி வந்து எதிரில் நின்றாள்.

“என்ன இன்னொரு கொட்டு வேணுமா” என்றான் ராஜு சிரித்து கொண்டு.

“ஊ மூஞ்சி. . . , இந்தா” என்று கையில் இருந்த பளபள பார்சலை கொடுத்தாள்.

“ஏய் கருப்பி எதுக்கு டீ இதெல்லாம்” என்று பார்சலை பிரித்தான் உள்ளே மேனி மோர் ஹப்பி ரிட்டன்ஸ் ஆஃப் தி டே என்று எழுதி அதன் கீழ் ஒரு ரேபான் கண்ணாடி இருந்தது.

“போனாப் போதுன்னு கொடுத்தேன் . . . . . அடுத்த மாசம் என் பர்த்டே வேற வருதுல்ல, அதான்” என்று சிரித்தாள்.

“அதான பார்த்தேன் என்னடா காக்காவே வந்து வடை கொடுக்குதுன்னு, மொத்தமா எல்லாத்தையும் கொத்தினு போறத்துக்கு தானா????, சரி அம்மாகிட்ட நான் கிளம்பிட்டேன் சொல்லிடு, வரேன் டீ காக்கா” என்றான்.

“போடா தூங்கு மூஞ்சி மரம்”

“போடீ அண்டங்காக்கா” என்று வந்து காரை எடுத்துக் கொண்டு விரைந்தான்.

“போட சப்பமூக்கு” என்றாள்.

“ஏய் தோ வரேன்” உள்ளே இருந்து அம்மாவின் குரல் கேட்டதும் ஓடி மறைந்தாள்.

டிராபிக் எல்லாம் தாண்டி ஈ.சீ.ஆர் ரோடு வந்து சேர்ந்தான். ஒரு பெருமூச்சுடன் அப்பாடி இனிமேல் டிராப்பிக் இல்லாமல் நிம்மதியா காரை ஓட்டலாம் என்று நினைத்து தன்னுடைய போனை எடுத்தான்.

“ஜனனி ஜனனி
ஜகம் நீ அகம் நீ
ஜகதாரணி நீ
பரிபூரணி நீ . . .”
என்று ராஜுவின் செல்லில் கால் வந்தது.

“ஹாய் ஹனி, உனக்கு தான் செய்யலாம்னு செல் எடுத்தேன் நீயே பண்ணிட்ட”

“. . . . . . . . .”

“அத ஏன் கேக்குர, ராத்திரி முழுக்க நாம போன்ல பேசுன எங்க காலையில ஏழறது, செம லேட் ஆச்சு பத்து மணிக்கு பாண்டி ஆபிஸ்ல இருக்கனும், சரி நம்ம நிச்சயர்தார்தம் ஆல்பம் வந்துடுச்சி பாத்தியா” என்றான்.

கார் டோல் கேட்டை அடைந்தது, கண்ணாடியை இறக்கினான்.

“ஜெனி வெய்ட் எ செக்கண்டு.. . . .சார் ஒரு ரிட்டன் கொடுங்க”

என்றான் டோல் கேட் கவுண்டரில், சீட்டை வாங்கிக் கொண்டு வண்டியை மெதுவாக நகர்த்தினான். ஒரு கொய்யா பழ விற்க்கும் சிறுவன் கண்ணாடி சந்தின் வழியாக கொய்யா பழ கவரை நீட்டி

“சார் சார் வாங்கிக்கொங்க சார், தேன் கொய்யா சார்”

என்று ஓடி வந்தான், கார் வேகம் எடுப்பதை பார்த்து கவரை வேண்டும் என்று உள்ளே போட்டான். கொய்யா பழங்கள் சிதறி ராஜுவின் தொடையில் கொட்டியது. ராஜு கோபத்தொடு காரை நிறுத்தினான்.

“டேய் சென்ஸ் இல்ல” என்றான் பின்னாடி ஓடிவந்த சிறுவனை நோக்கி.

அவன் மூச்சை வாங்கிக் கொண்டு

“. . . இ. . . இல்ல. . . இல்ல சார் கொய்யா மட்டும் தா இருக்கு” என்றான் பரிதாபமாக. சீட்டின் மேல் இருந்த செல்லில் சிரிப்பு ஓலி கேட்டது. இவனும் சிரித்துக் கொண்டு பத்து ரூபாய் எடுத்து நீட்டினான்.

“தாங்ஸ் சார் அடுத்தவாட்டி வாங்க அந்த பழம் வாங்கி வைக்கிறேன்” என்று அடுத்த காரில் இதே போல நூதன வியாபாரம் செய்ய ஓடினான் அந்த சிறுவன். போனில் சிரிப்பு ஓலி அதிகமாக கேட்டது. ராஜு போனை எடுத்தான்

“. . . . . . . . .”

ராஜு சிரித்துக் கொண்டு “பல்பு எல்லாம் ஒண்ணும் கிடையாது, அவனுக்கு இங்கலீஷ் தெரியிலனா நான் என்ன பண்றது”

“. . . . . . .”

மறுபடியும் சிரித்து “அவசரத்துல வந்துடுச்சி விடு, சரி பட்டு, செம லேட்டு ஆயிடுச்சு வில் கால் யூ லேட்டர்” என்றான்.

“. . . . . . .”

“ஓகே சுவீட்டி ப்ப்ச்ச்ச்ச்” என்று போனை கட் செய்தான்.

காரை அவசரத்தில் வேகமாக ஓட்டினான் முன்னே இருந்த பைக்கை ஓவர் டேக் செய்தான். குறுகிய வளைவு வந்ததினால் ப்ரேக்கை அழுத்தினான், ஆனால் அழுத்த முடியவில்லை எதோ தடுத்தது பதற்றத்துடன் கீழே பார்த்தான் ப்ரேக்கு கட்டைக்கு கீழ் கொய்யா பழம் மாட்டிக் கொண்டு இருந்தது, அவனால் குனிந்து எடுக்க முடியவில்லை. கார் வளைவை நெருங்கியது ராஜுக்கு என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. ப்ரேக் மேல் ஏறி நின்றான். கொய்யா பழம் நசுங்கி வண்டி பேய் சப்ததுடன் நின்றது.

ஆண்டவன் புண்ணியத்தில் எதிரே எந்த வண்டியும் வரவில்லை என்று சந்தோஷமாக பெருமூச்சு விட்டான் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் காரின் பின்னாடி

“டமார். . .ர்” என்ற சத்தம் ராஜுவை நிலைக்குலைய வைத்தது. குனிந்து இருந்த ராஜு நிமிர்ந்தான் அவன் காரின் மேலே ஒரு ஆள் பைக்குடன் பறந்து போய் நடு ரோட்டில் விழந்தான், பைக்கு ஒரு புதர் பக்கத்தில் விழந்தது. ராஜு அவரை தூக்கி காரின் முன் சீட்டில் போட்டுக் கொண்டு வேகமாக காரை ஓட்டினான். அடிப்பட்டவர் மூப்பது வயது இருக்கும் கழுத்தில் தங்க சங்கிலி இருந்தது, கையில் மோதிரம், ப்ரேஸ்லட் இருந்தது. சுயநினைவுடன் தான் இருந்தார். மூச்சு விட சிரமப்பட்டார் உடனே ராஜு ஏசியை அவர் பக்கம் திருப்பினான்.

“ப்பா. . . என் தப்பா” என்றார்.

“இல்ல சார், இல்ல சார் என் தப்புதான் சார் சாரி சார்” என்றான் கலங்கிய கண்ணகளுடன்.

“சாரி. . . . . வச்சின்னு.. . . .ஓண். . . பண்ணமுடியாது” என்று கூறி வண்டியை நிறுத்த சொல்லி கையை அசைத்தார். ராஜுவும் பதட்டத்துடன் காரை நிறுத்தினான். தண்ணி கேட்டார். குடிக்க முடியாமல் கஷ்டப்பட்டு குடித்தார்.

“இந்த சைடு எந்த ஆஸ்பத்திரியும் இல்லை. . . . நெஞ்சு ரொம்ப வலிக்குது” என்றதும் ராஜு மார்பை தேய்துவிட சீட்டில் சாய்ந்து உக்கார்ந்தவரின் சட்டை பட்டனை அவிழ்த்து மார்பை பார்த்து

“ஓ . . ஷிட்” என்று முகத்தை திருப்பி கொண்டான். நெஞ்சு எலும்புகள் அனைத்தும் நொறுங்கி சதைக்கு வெளியே குத்திக் கொண்டு இருந்தது.

“காரை ஓட்டத்தெரியாம . . . . .ஏண்டா . . . . தாலி அறுக்குரிங்க. . .லைசன்ஸ் இருக்கா....... என்ன வயசு. . . உனக்கு. . .” என்றார் அடிப்பட்டவர்.

“இன்னையோட 25 முடியுது சார்”

“ப்பாத்து வரகூடாதா. . . எனக்கும் கஷ்டம் . . உனக்கும் . .கஷ். . .” என்றார்.

ராஜு தலையில் அடித்துக் கொண்டு “எனக்கு இன்னும் இரண்டு நாள்ல கல்யாணம் சார்” என்று அழுதான்.

“எனக்கு. . . கல்யாணம் கி. . . . . இரண்டு வாரம் . . . தான் ஆச்சு. . . . . லவ் மேரேஜ்” என்றார் அடிபட்டவர் கலங்கி கண்களுடன். ராஜுவுக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது, கண்ணீர் அதிகமாகியது.

“நாங்களும் லவ் மேரேஜ் தான் சார், எனக்கு அதன் வலி தெரியும் நான் எப்படியாவது உங்களை காப்பாத்திடுறேன் சார்” என்று காரை வேகமாக ஸ்டாட் செய்தான். அவர் அவனை ஆப் செய்ய சொல்லி சைகை செய்து சிரமத்துடன் பேசினார்.

“நான் சொல்வதை கேள். . .நான் பொழைக்க மாட்டேன். . .இரண்டு நாள்ல கல்யாணம் வச்சின்னு நீ வீணா வம்புல மாட்டாதே. . . இந்த சைடு டோல் கேட்ல போலீஸ் நிப்பாங்க, நீ தாண்டி . . . போக முடியாது . எப்படியும் டோல் கேட்ல கார் நம்பரை டிரேஸ் பண்ணிடுவாங்க. . .அவ்வுளவு தூரம் நான் தாங்கவும் மாட்டேன் . . . என்னை ஆக்சிடெண்டு . . . ஆன இடத்துல போட்டுட்டு போய்டு. . . .” என்றார்.

“சார் என்ன சார், வேண்டாம் எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் நான் பார்த்துக்குறேன்” என்றான் ராஜு.

“ஒருத்தியோட வாழ்க்கை தான் போச்சு . . . இன்னொருத்திதும் வீணாக வேண்டாம், அவளை சந்தோஷமா வச்சிக்கோ” என்றார்.

ராஜுவுக்கு அவர் காலை தொட்டு கும்பிடவேண்டும் போல இருந்தது. கண்ணீருடன் அவரையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். அவர் வண்டியை திருப்ப சொல்லி சைகை காட்டினார். ராஜுவும் செய்வது அறியாது அவர் சொன்ன மாதிரி வண்டியை திருப்பினான். அவர் தனக்குள் புலம்பிக் கொண்டு வந்தார்.

“எல்லாரையும் எதிர்த்து. . . என்னை மட்டும் நம்பி . . .
வந்தியே. . . . , உன்ன தனியா விட்டுட்டு போறனே. . . ..எப்படியொல்லாம் உன்ன வாழ வைக்கனும். . . . . . நனச். . . . . . செல்லம் என்ன மன்னிச்சுடு டீ. . மன்னிச் . .”.

கார் ஆக்ஸிடண்ட் ஆன இடத்தை அடைந்தது. ராஜு வண்டியை ஓரமாக நிறுத்தி விட்டு கதவை திறந்து

“சார் எடம் வந்துடுச்சு” என்றான்

,ஆனால் அவர் உயிருடன் இல்லை. தூரத்தில் போலீஸ் சயரன் சத்தம் கேட்டது ராஜுவுக்கு பதற்றம் அதிகமாகியது. அவரை அவசரமாக தூக்கினான், அவர் பாக்கெட்டில் இருந்து ஒரு கார்டும், செல்லும் ராஜுவின் காரில் விழுந்தது ராஜு அதை கவனிக்கவில்லை. அவரை பைக் கிடந்த இடத்துக்கு பக்கத்தில் நிழலில் கிடத்திவிட்டு அவசரமாக காரை எடுத்துக் கொண்டு வேகமாக விரைந்தான். ராஜுவின் மனசாட்சி அவனை கொன்றது. கண்களில் கண்ணீர் பொங்க காரை ஓட்டினான். அப்பொழுது சீட்டின் மேலே இருந்த கார்டையும்,செல்யும் பார்த்தான். அந்த ஐ.டீ கார்டை எடுத்து பார்த்தான்

“ S. Rangarajan
sub-inspector
crime branch
pondy”

என்று இருந்தது. ராஜுவின் கார் தடுமாறி சாலையின் ஓரத்தில் நின்றது. அப்பொழுது அந்த செல்லில் கால் வந்தது.

“உனக்கே உயிரானேன்
என்னாலும் எனை நீ மறவாதே,
நீயில்லாமல் ஏது நிம்மதி
நீ தான் என்றும் என் சன்னிதி. . .
கண்ணே கலைமானே. . . . . .”
என்ற பாடல்.
ராஜு செல்லை எடுத்து பார்த்தான்.

“செல்ல குட்டி காலிங்” என்று வந்தது.

அமரன்
22-10-2008, 07:35 PM
படித்து முடித்ததும் உங்கள் கதையில் காணாத எல்லா "ஆ" வையும் ஒன்று சேர்த்து உரத்துக் கத்தனும் போல இருந்தது. அந்தளவுக்கு ஏதோ ஒன்று அழுத்த வலி தாங்க இயலவில்லை. கலங்கடிச்சிட்டீங்க மூர்த்தி. பாத்திரப்படைப்புகள் கனகச்சிதம். அதிலும் அந்த மரணித்த பயணி காவல்துறை அதிகாரி என்பது உச்சம். பல ரசங்களின் கலவையாக இருந்தாலும் கடைசில் மிஞ்சுவது கனம் மட்டுமே. அதுக்குப் பிறகு ராஜு என்ன செய்திருப்பான் என்ற சிந்தனையோட்டத்தை எந்தளவு முயன்றும் நிறுத்த முடியவில்லை. மனமார்ந்த பாராட்டுகள்.

மதி
23-10-2008, 02:45 AM
பின்னிட்டீங்க... அமரன் சொன்ன மாதிரி.. கனம் மிஞ்சியது உண்மை. அற்புதமாக எழுதுகிறீர்கள்..
வாழ்த்துகள்.

Narathar
23-10-2008, 04:44 AM
அற்புதமான கதைசொல்லும் பாணி..
கடைசியில் கதையை முடித்தவிதம் அதைவிட அற்புதம்
வாழ்த்துக்கள்!

மன்றத்தில் தொடர்ந்து பங்களிப்பு செழுத்துங்கள்

ரங்கராஜன்
23-10-2008, 05:21 AM
அனைவருக்கும் நன்றி, எழுத்து பிழைகளுக்கு மன்னிக்கவும், நான் இந்த கதையை tnsc11 fontல் எழுதிவிட்டு அதை யுனிக்கோடில் மாற்றினேன். அப்பொழுது தவறு நடந்து விட்டது, தீடீர் என்று எல்லா "ஆ"வும் மறைந்து விட்டது, இதை நான் தளத்தில் வெளியிட்ட பின் தான் கவனித்தேன்.இதனால் கதையின் ஓட்டம் தடைப்பட்டு இருக்கும் என்பதற்க்கு வருந்துகிறேன்.என்ன காரணம் சொன்னாலும் தவறு தவறுதான் மன்னிக்கவும். கூறிப்பாக அமரனுக்கு என்ன அழகாக விமர்சித்து உள்ளீர்கள், தப்பையே பாராட்டாக சுட்டிகாட்டி இருக்கிறீர்கள், மிகவும் ரசித்தேன். நன்றி

பாரதி
23-10-2008, 07:47 AM
நன்றாக இருக்கிறது மூர்த்தி. உளம்கனிந்த பாராட்டு.

தேவையான வரிகளுக்கு அல்லது பத்திக்கு நடுவில் இடைவெளி விட்டால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும்.

உங்கள் பதிவின் கீழுள்ள "எடிட்" பொத்தானை அழுத்தி, நீங்களே பிழை திருத்தம் செய்து விடலாம் நண்பரே.

ரங்கராஜன்
23-10-2008, 08:30 AM
ஆஹா அந்த வசதி இருக்கா இதோ இப்பவே திருத்திவிடுகிறேன், நன்றி பாரதி

பாரதி
23-10-2008, 08:35 AM
உடனே செய்து விட்டீர்களே...!!!

அசத்தல்.

பார்த்திபன்
23-10-2008, 10:33 AM
அருமையான கதை...

வலியுடன் கூடிய (உங்கள் கதையால் வந்தது)...

பாராட்டுக்கள் (இது உங்களுக்கு)..

தொடர்ந்து எழுதுங்கள் காத்திருகிறோம்.

அன்புரசிகன்
23-10-2008, 10:44 AM
பாராட்டுக்கள் மூர்த்தி... விமர்சிக்கும் அளவுக்கு எனக்கு இதில் திறமையில்லை. கண்ணிமைக்காமல் வாசித்தேன். இதிலிருந்து புரியும் தானே....

சிவா.ஜி
23-10-2008, 11:13 AM
பிரமாதம் என ஒற்றைச் சொல்லில் சொல்லிச் சென்றுவிடமுடியாது. கதையைக் கொண்டு சென்ற விதம், பாத்திரங்களின் படைப்பு, உரையாடல்கள், காட்சியமைப்பு என அனைத்தும் அருமை.

அண்ணன் தங்கையின் சீண்டல்கள் வெகு யதார்த்தம்.

முடிவு.......................கலங்க வைத்துவிட்டது. ஆரம்பம் முதல் கடைசி வரை சிறிதும் குறையாத டெம்போ. வாழ்த்துகள் மூர்த்தி. இன்னும் நிறைய எழுதுங்கள்.

MURALINITHISH
08-01-2009, 09:15 AM
நீங்க வீட்டில் இருந்து கிளம்புபோதே ஒரு முடிவோடு கிளம்பி விடுவீர்களா கதையை படிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே இதயம் ஹை ஸ்பீடில் பயனிக்கிறது கடையில் கதையில் வரும் கார் போல சட்டென்று நிற்கிறது மனதின் கனத்தால் இப்படியும் காவல் துறையில் இருக்கிறார்களா ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கைதான் போய் விட்டது இன்னோரு பெண்ணின் வாழ்க்கையாவது காப்பற்ற வேண்டும் எவ்வளவு உன்னதமான வார்த்தை வாழ்த்துக்கள் நண்பா

ரங்கராஜன்
24-02-2009, 06:10 AM
வாழ்த்து சொன்ன அனைத்து உறவுகளுக்கும் நன்றி, தொடர்ந்து உங்கள் விமர்சனத்தை தாருங்கள்

samuthraselvam
24-02-2009, 08:37 AM
அண்ணா திரும்ப வந்துட்டிங்களா ? சந்தோசம். கதை மனதை என்னவோ செய்யுது .. இப்போதான் படிச்சேன். சந்தோஷமான குடும்பத்தில் பிறந்து பாசத்துடன் சண்டை போடும் தங்கை, அக்கறையுடன் கவனிக்கும் அம்மா, ரெண்டு நாளில் நடக்கும் கல்யாணத்தை எல்லாம் ஒருநொடியில் இழந்து விடுவோமோ என்ற பயத்தை அப்படியே கண் முன்னாடி காட்சிபடுத்திய மாதிரி இருந்தது. பாவம் அந்த காவலர். அவரின் மரணம் கண்களை நனைக்கிறது.

இளசு
01-03-2009, 08:26 PM
மனம் விட்டுட் சொல்கிறேன் -

சுஜாதா போன்ற தேர்ந்த படைப்பாளிகள் தரும் சிறுகதைபோல்
அத்தனை உயர்தரம்..

கதாபாத்திர அறிமுகங்கள், உரையாடல்களில் - மிளிர்கிறீர்கள் தக்ஸ்...

அலைபேசியில் ஒருவர் பேச்சு மட்டும் சொன்ன உத்திக்கு சிறப்பு பாராட்டுகள்.

, அழைப்புமணி இசை - கதைக்கு கைகொடுக்கச் செய்த திறனுக்கு சபாஷ்!

பூமகள்
19-03-2009, 05:45 AM
ஒரு தேர்ந்த எழுத்தாளரை உங்களுள் இருந்து வெளிக் காட்டியிருக்கும் மற்றொரு மாணிக்கப் படைப்பு..

செல்லத் தங்கையிடம் காட்டும் வேடிக்கை கோபங்கள்..

அம்மாவின் பாசம் கலந்த கண்டிப்பு..

தன் காதலியிடம் காட்டும் அந்த வெட்கம் கலந்த சீண்டல்..

கொய்யாப் பழம் விற்கும் சிறுவனின் வெகுளி/தந்திர பதில் உக்தி..

இறுதியில் அடிபட்டவரின் மரண வார்த்தைகள்.. சூழலுக்கான பதட்டம்... மனம் இன்னும் அடித்துக் கொண்டே இருக்கிறது..

அனைத்தும் சேர்ந்து என்னவோ செய்கிறது..

பெரியண்ணா உங்களை கண்டால் உச்சி முகர்ந்து முத்தமிட்டிருப்பார்... அரிய கதை.. ஆக்கம் அற்புதம்..

உளம் கனிந்த பாராட்டுகள் தக்ஸ்..

--

உங்கள் கதையை முடிந்தளவு ஒரே மூச்சாக படிக்க திட்டமிட்டிருந்தேன்.. படித்த அத்தனை கதைகளின் கனமும் சேர்த்து என்னை அழுத்துகிறது.. இந்த வலி தீர சில நாட்கள் ஆகுமென்றே தோன்றுகிறது..

என் முயற்சியில் தோற்றுவிடுவேன் தக்ஸ்.. அது உங்கள் கதைகளுக்கு வெற்றி என்றே கொள்ளலாம்..

கலக்கல் தக்ஸ்... (பெரிய ஆளானா எங்களை எல்லாம் மறந்துடாதீங்க.... :))

ரங்கராஜன்
19-03-2009, 06:24 AM
நன்றி பூமகள்

உங்களின் விமர்சனங்களுக்கு, வாழ்த்துகளுக்கும், தொடருங்கள்

dellas
20-08-2015, 01:38 PM
பழைய பதிவுகளை அசை போடுவதில் ஒரு சுகம்.

அருமையான கதை. உயிர்(கள்) மீது நேசம் கொண்ட இருவரின் எண்ணங்களும் இதயத்தை துளைத்து விட்டது.

பாராட்டுக்கள்.

Keelai Naadaan
22-08-2015, 05:50 AM
கதையை படித்து விட்டு வெகு நேரம் வரை அந்த மனிதர்களைப் பற்றிய சிந்தனையிலிருந்து வெளியே வர இயலவில்லை.

கதாசிரிய நண்பருக்கு பாராட்டுக்கள்