PDA

View Full Version : என்னை எனக்கு நீ..



அமரன்
03-01-2008, 11:44 AM
உனக்காக இமைக்காமல்
காத்திருந்தேன் என்கிறாய்..
தூக்கத்தில் வாழும்
வியாதியா என்கிறேன்..

கனவுகளே இருவரையும்
இணைத்ததென மலர்கிறாய்..

கண்டதும் இழுத்து
போர்த்தமாட்டாயா என்றால்
அடிக்கடி அடித்து
துவைக்க சம்மதம் கேட்கிறாய்..

பல நொடிகள் இப்படி..

உன்னோடு இருக்கும்
உன்னைக் கண்டு தொலைத்த
என்னை
எனக்கு நீ காட்டுகிறாய்

ஆதி
03-01-2008, 12:07 PM
ஏதீயே அழகிய தீயே - மின்னலே, இந்தப் பாட்டின் மெட்டுக்கு நான் ஒரு பாட்டு எழுதினேன் அந்த வரிகளை ஞாபகப் படுத்துகிறது அமரன் உங்கள் கவிதை..

"நான் உன்னைப் பார்த்ததும்
உந்தன் கண்ணில்
என்னைப் பார்த்ததும் உண்மை"

செல்ல சீண்டல்கள்..
இனிமையான ஏமாற்றங்கள்..
அழகிய ஏக்கங்கள்..
கொண்டுப் படைக்கப்பட்டிக்குகிறது
கவிதை..
அருமை அமரன்..
வாழ்த்துக்களும் பாராட்டுக்களும்..

அன்புடன் ஆதி

ரவிசங்கர்
05-01-2008, 01:57 PM
அருமையான காதல் கவிதை, வாழ்த்துக்கள்.

ஆதவா
05-01-2008, 05:59 PM
உனக்காக இமைக்காமல்
காத்திருந்தேன் என்கிறாய்..
தூக்கத்தில் வாழும்
வியாதியா என்கிறேன்..

கனவுகளே இருவரையும்
இணைத்ததென மலர்கிறாய்..

கண்டதும் இழுத்து
போர்த்தமாட்டாயா என்றால்
அடிக்கடி அடித்து
துவைக்க சம்மதம் கேட்கிறாய்..

பல நொடிகள் இப்படி..

உன்னோடு இருக்கும்
உன்னைக் கண்டு தொலைத்த
என்னை
எனக்கு நீ காட்டுகிறாய்


அமரன், பின்னூட்டத்திற்கு வெகுளா மனம் உம்முடையது என்பதை நான் அறிவேன். வெகு சாதாரணமாகவும் மிக எளிதாகவும் இருப்பதை விடவும் வேறெந்த வித்தியாசமும் காணமுடியவில்லை.

தூக்கம், கனவு, நொடிகள், தேடல் என அத்தனையும் அல்லாமல் காதல் மலருவதில்லை. காதல் ஒரு சாப்பாடைப் போலத்தான், அளவுக்கு மிஞ்சினால் நஞ்சாக அமைந்திருக்கிறது. அவனை அவள் காட்டும் அதிபழைய கருவைச் சுமந்த கவிதை மரத்தினடியில் யாம் எந்த இலைகளும் உதிரக் காணவில்லை.

ஒரு போட்டிக்கவியில் பருவங்களைப் பங்கிட்டு எழுதிய உம் எழுத்துக்களா இவை என்று எண்ணவைக்கிறது.

அமரன்
05-01-2008, 06:45 PM
வாஸ்தவந்தான் ஆதவா. குறைகளையே முதலில் தேடுவேன். அவர்களையே விரும்புகின்றேன்.. இது சும்மா எழுதியது.. ஏன் எழுதினேன் என்று எனக்கே தெரியாத கவிதை இது.. நன்றி.

ஆதவா
05-01-2008, 06:55 PM
வாஸ்தவந்தான் ஆதவா. குறைகளையே முதலில் தேடுவேன். அவர்களையே விரும்புகின்றேன்.. இது சும்மா எழுதியது.. ஏன் எழுதினேன் என்று எனக்கே தெரியாத கவிதை இது.. நன்றி.

குறைகளைத் தேடுவதைக் காட்டிலும் குறைத்துக் கொள்ளலே சாலச்சிறந்தது... எனினும் ஏற்றுக் கொண்ட உம் பக்குவம் நானறிவேன்.

ஏன் எழுதினேன் என்று சற்றும் அறியாமலும் வருவது கவிதையில் அங்கமாக இருக்கிறது. தீயைத் தீண்டிய பின்னர் அனிச்சையாக முடிவெடுக்கும் நம் இரண்டாம் மூளை உடலெங்கும் பிணைந்துதானே இருக்கிறது? ஏன் செய்கிறோம் என்று தெரியாமலே எத்தனையோ நல்லது செய்கிறோமே!