PDA

View Full Version : அவசரம்....!!



பூமகள்
14-09-2007, 05:13 AM
http://img40.picoodle.com/img/img40/9/9/13/poomagal/f_receptionism_be3ff2a.jpg

துரத்தப்படாத
அப்பிய
தூக்கம்
முகத்தில்
தூக்கலாய்...

அவசர நிலை
பிரகடணம்
நான்கு புள்ளி
கோலம்
வாசல் வரவேற்பாய்...

இம்சை செய்யும்
குழந்தைக்காய்
இரண்டு
இட்லி ஊட்டல்
போராட்டம்
மினி சீரியலாய்...

அள்ளி முடிந்த
அரையடி கூந்தல்
அவரசக் குளியல்
நேர மிச்சமாய்...

சேலை தவிர்த்து
சுடிதார் தரிப்பு
வேகக் கூட்டல்
வசதி மிக்கதாய்..

தலை
துவட்டலோடே
தொலைந்து போகும்
தினம்
பேருந்துப் பயணம்
தீரும் கணங்களாய்...

இரை உண்ண
மறந்ததை
இரைந்துரைக்கும்
இரைப்பையின்
வலி
நினைவூட்டலாய்....

இத்தனையும் தாண்டி
இன்முகம் காட்டும்
என் முகம்
அலுவலக
வரவேற்பாளினியாய்....!!

சாராகுமார்
14-09-2007, 05:17 AM
பெண்களின் வேலைக்கு போகும் உணர்வை சிறப்பாக,அருமையாக செதுக்கியுள்ளீர்கள். வாழ்த்துக்கள்,பாராட்டு உங்களின் கவிக்கு.

பூமகள்
14-09-2007, 05:23 AM
மிக்க நன்றிகள் அன்புச் சகோதரரே..!!
உங்களின் பின்னூட்ட ஊக்கத்திற்கு நன்றிகள்..!!

க.கமலக்கண்ணன்
14-09-2007, 05:31 AM
பணிக்கு செல்லுவதற்காக பேருந்தில்

பயணிக்கும் பைங்கிகளின்

பரபரப்பான வாழக்கையை சில வரிகளின்

பரிசுத்தமாய்

படைத்திட்ட பூமகளே வாழ்க நீ

படைப்பவனிடம் வேண்டுகிறேன் அடுத்த ஜென்மத்திலாவது இது போன்ற பைங்கிளிகளை

படைக்காதே என்று... மிக அருமைடா என் அன்பு தங்கையே...

சூரியன்
14-09-2007, 05:36 AM
ஒரு பெண்ணின் தினசரி தவிப்பை கவிதையாக படைத்திருக்கீறீர்கள் வாழ்த்துக்கள் பூமகள்.

பென்ஸ்
14-09-2007, 05:39 AM
Currently Active Users Viewing This Thread: 5 (5 members and 0 guests)
பென்ஸ், பூமகள், சாராகுமார், தாமரை, ஷீ-நிசி

கவிதை வாசிக்க படுகிறது

காலையில் வேலைக்கு செல்லும் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை அழகாக சொல்லி இருக்கிறிர்கள்
வார்த்தைகளில் உபயோகம் எப்போதும் கவிதையை அழகாக மாற்றி விடும்...
ஆனால் கருத்து தான் மனதில் நிற்க்க வைக்கும்... இது ஒரு அழகான கருவும் கூட..

தன் அடிப்படை தேவைகளை நிறைவேற்றி கொள்ள வேலைக்கு செல்லும் பெண்களை நான் பாராட்டுகிறேன், ஆனால் தன் கடமைகளை இதில் பலர் சரியாய் எடை போட்டு செய்ய முடியாதது வருந்ததக்கதே....

அம்மா , அப்பா சமுதாயத்திற்க்கா குழந்தை...
இல்லை தாய்மையை அறிந்து கொள்ளவா...
அவசர இட்டிலி ஊட்டல் , எதற்க்கு...

ஒரு சாதாரண பெண்ணின் மனநிலையில் இருந்து என்னால் இதை வாசிக்க முடிந்தாலும்,
சிறு வயதில் இருந்தே என்னால் ஏனோ எற்று கொள்ள முடியாத ஒரு "தாய்" இவள்... காலம் என்னையும் மாற்றலாம், ஆனாலும் மாற்றங்களால் வரும் வினையையும் தாங்க நமது சமுதாயம் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

கவிதை மிக மிக அழகாக இருக்கிரது
கருத்தில் தான் உடன்பாடில்லை.

ஷீ-நிசி
14-09-2007, 05:41 AM
கடைசி பகுதி மிகவும் அருமை பூமகள்.. வாழ்த்துக்கள்!

க.கமலக்கண்ணன்
14-09-2007, 05:49 AM
Currently Active Users Viewing This Thread: 5 (5 members and 0 guests)
பென்ஸ், பூமகள், சாராகுமார், தாமரை, ஷீ-நிசி

கவிதை வாசிக்க படுகிறது

என்னை விட்டுடீங்களே பென்ஸ்

பூமகள்
14-09-2007, 05:53 AM
தன் அடிப்படை தேவைகளை நிறைவேற்றி கொள்ள வேலைக்கு செல்லும் பெண்களை நான் பாராட்டுகிறேன், ஆனால் தன் கடமைகளை இதில் பலர் சரியாய் எடை போட்டு செய்ய முடியாதது வருந்ததக்கதே....

அம்மா , அப்பா சமுதாயத்திற்க்கா குழந்தை...
இல்லை தாய்மையை அறிந்து கொள்ளவா...
அவசர இட்டிலி ஊட்டல் , எதற்க்கு...

கவிதை மிக மிக அழகாக இருக்கிரது
கருத்தில் தான் உடன்பாடில்லை.

மிக்க நன்றிகள் பென்ஸ் அண்ணா. உங்களின் ஆழமான கவிக்கரு பற்றிய ஆராய்ச்சி அருமை.

குழந்தை வளர்க்க பொருள் வேண்டி வேலைக்குச் செல்லும் தாய்..!!
இங்கே உணவு உண்ண எத்தனை போராட்டம் ஒரு குழந்தை செய்யும் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.. இதில் குழந்தையை காலை அவசரத்தில் உண்ண வைப்பது அந்த தாய்க்கு எத்தனை பெரிய கடினமான வேலை??
இது இல்லத்தரசிகளுக்கு வேண்டுமானால் சுலபமாய் இருக்கலாம். பொறுமையாய் ஊட்டலாம். ஆனால் வேலை செல்லும் பெண்ணின் நிலை பரிதாபம் தானே??

அதனை மனதில் நிறுத்தியே இவ்வரிகள் சமைத்தேன். குழந்தைகள் என்றும் தாய்க்கு பாரம் இல்லை. அப்படி நினைப்பவள் தாயும் அல்ல.
ஆனால் இங்கு அவள் உணவுண்ணாமல் செல்வதையும் சொல்லியிருக்கிறேனே?? அதனையும் நீங்கள் கவனிக்கவேண்டும்.

பூமகள்
14-09-2007, 05:56 AM
மிக்க நன்றிகள் கமல் அண்ணா. உங்களின் பின்னூட்டம் கண்டு மகிழ்ச்சி.

பூமகள்
14-09-2007, 05:57 AM
உங்களின் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றிகள் அன்புச் சகோதரர் சூரியன்.
தொடர்ந்து விமர்சியுங்கள்.

பூமகள்
14-09-2007, 06:03 AM
மிக்க நன்றிகள் ஷீ-நிசி நண்பரே..!
கொஞ்சம் கூட இன்னும் விமர்சித்திருக்கலாம்.
பரவாயில்லை.. உங்களுக்கு நேரமில்லை என்பது புரிகிறது..!

பென்ஸ்
14-09-2007, 06:04 AM
என்னை விட்டுடீங்களே பென்ஸ்

இந்த கவிதை கமலால் வாசிக்கபட்டது என்னும் வாதத்தை மன்றம் ஏற்றுகொள்ளுகிறது.

அவர் வாசித்தது கவினிக்கபடாமல் விட்டதற்க்கு மன்றம் வருந்துகிறது...

(நேத்து ஒரு விஜயகாந் படம் பாத்தேன், அந்த எபக்ட்)

சிவா.ஜி
14-09-2007, 06:10 AM
தேவைகளின் தேவை அதிகரிக்கும்போது தேவதைகளும் கூலிக்காக போரட வேண்டிய அவலநிலை. தாயை கடவுள் தேவதையாகத்தான் படைத்தான்.வாழ்வின் தேவைகள் அவளை தாய்ப்பாசத்தையும் அவசரமாய் அள்ளித் தெளித்துவிட்டு அன்றாட இல்லல்களில் அல்லல்பட வைத்து விடுகிறது.அதிலொன்றுதான் இந்த காலை நேர காட்சி. வேலைக்குச் செல்லும் பெண்களின் நிதர்சன நிலை இது. எதற்கு இந்த நிலை....குடும்பச் சுமையோடு, பொருளாதார சுமையையும் சேர்ந்து தாங்கவேண்டியுள்ள இந்த நிலை சிலருக்கு கட்டாயம்,சிலருக்கு வீம்பு.ஒரு வீட்டில் ஒருவரின் வருமானமே அந்த குடும்பம் நல்லமுறையில் நடைபெற போதுமென்கிறபோது...உண்மையாகவே அவசியத்திலிருக்கும் இன்னொருவரின் வேலையை தங்களுடைய ஆடம்பரத்திற்காக தட்டிப் பறிப்பதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை.
இருப்பினும் தன்னுடைய தேர்ந்த திறைமையால் நிகழ்வை அழகான கவிதையாக்கிய்ய பூமகளுக்குப் பாராட்டுக்கள்.

ஷீ-நிசி
14-09-2007, 06:14 AM
மிக்க நன்றிகள் ஷீ-நிசி நண்பரே..!
கொஞ்சம் கூட இன்னும் விமர்சித்திருக்கலாம்.
பரவாயில்லை.. உங்களுக்கு நேரமில்லை என்பது புரிகிறது..!

துரத்தப்படாத
அப்பிய
தூக்கம்
முகத்தில்
தூக்கலாய்...

அவசர நிலை
பிரகடணம்
நான்கு புள்ளி
கோலம்
வாசல் வரவேற்பாய்...

இம்சை செய்யும்
குழந்தைக்காய்
இரண்டு
இட்லி ஊட்டல்
போராட்டம்
மினி சீரியலாய்...

அள்ளி முடிந்த
அரையடி கூந்தல்
அவரசக் குளியல்
நேர மிச்சமாய்...

சேலை தவிர்த்து
சுடிதார் தரிப்பு
வேகக் கூட்டல்
வசதி மிக்கதாய்..

தலை
துவட்டலோடே
தொலைந்து போகும்
தினம்
பேருந்துப் பயணம்
தீரும் கணங்களாய்...

இரை உண்ண
மறந்ததை
இரைந்துரைக்கும்
இரைப்பையின்
வலி
நினைவூட்டலாய்....

இத்தனையும் தாண்டி
இன்முகம் காட்டும்
என் முகம்
அலுவலக
வரவேற்பாளினியாய்....!!


ஆமாம்.. பூமகள்.. நன்றாக விமர்சிக்கபடவேண்டிய கவிதை இது...

ஒரு தேர்ந்த வரிகளைக் கொண்டிருக்கிறது இந்தக் கவிதை முழுக்க...

அங்கங்கே ஆங்கில வார்த்தைகள் புதுக் கவிதைக்கே உரித்ததாய்..

இன்றைக்கும் பல மின்சார ரயில்களில் தலை துவட்டிக்கொண்டு பயணிக்கும் மங்கைகளை கண்டிருக்கிறேன்..

இரை உண்ண மறந்ததை நினைவூட்டும் இரைப்பைகள்
சத்தமில்லாமல் சத்தமிடும்.. இரையும்..


வாசலில் மட்டுமா
அவசர கோலம்??
வாழ்க்கையிலும்
அவள் என்றுமே
அவசர கோலமாய்!!

இத்தனையும் கடந்து
அலுவலகத்தில்
கணிணிமுன் அமர்ந்து
அவள் முகம் புன்னைகைக்கின்றது!

ஆயிரம் அர்த்தங்களை
தேக்கிவைத்தபடி!

வாழ்த்துக்கள் பூமகள்!

பூமகள்
14-09-2007, 07:21 AM
மிக்க நன்றிகள் சிவா அண்ணா. உங்களின் கருத்தும் சரியானதே..
தேவைக்கே வேலையின்றி வீம்பிற்காய் இருப்பதில் எனக்கும் உடன்பாடில்லை.
அருமையாக பின்னூட்டம் இட்டதற்கு நன்றிகள் அண்ணா.

பூமகள்
14-09-2007, 07:25 AM
ஆமாம்.. பூமகள்.. நன்றாக விமர்சிக்கபடவேண்டிய கவிதை இது...ஒரு தேர்ந்த வரிகளைக் கொண்டிருக்கிறது இந்தக் கவிதை முழுக்க...அங்கங்கே ஆங்கில வார்த்தைகள் புதுக் கவிதைக்கே உரித்ததாய்..
இன்றைக்கும் பல மின்சார ரயில்களில் தலை துவட்டிக்கொண்டு பயணிக்கும் மங்கைகளை கண்டிருக்கிறேன்..

இரை உண்ண மறந்ததை நினைவூட்டும் இரைப்பைகள்
சத்தமில்லாமல் சத்தமிடும்.. இரையும்..

வாசலில் மட்டுமா
அவசர கோலம்??
வாழ்க்கையிலும்
அவள் என்றுமே
அவசர கோலமாய்!!

இத்தனையும் கடந்து
அலுவலகத்தில்
கணிணிமுன் அமர்ந்து
அவள் முகம் புன்னைகைக்கின்றது!
ஆயிரம் அர்த்தங்களை
தேக்கிவைத்தபடி!
வாழ்த்துக்கள் பூமகள்!

என் விருப்பத்தை உடன் அழகு பின்னூட்டக்கவியுடன் பூர்த்தி செய்த அருமை தோழர் ஷீ-நிசி அவர்களுக்கு நன்றிகள் கோடி.

தொடர்ந்து இதே போல் என் படைப்புக்களுக்கு ஆழமாய் விமர்சியுங்கள் அன்பரே..!!

அமரன்
14-09-2007, 07:29 AM
அவசர நிலை
பிரகடணம்
நான்கு புள்ளி
கோலம்
வாசல் வரவேற்பாய்இந்நான்கு வரிகள் போதும் வேலைக்குப்போகும் பெண்ணின் (தாயின்) நிலையை உணர்த்த. அவரசரத்தில் அள்ளித்தெளித்த கோலமும் பார்வைக்கு அழகாக தோன்றுமே. அப்படித்தானே அவர்களும்.

வழக்கமான பூமகளின் நய முத்திரை கவிதையில்..பல கவி வித்தகர்கள் பார்வைபட்டு சிறப்படைந்துள்ளது. அதிலும் படித்ததும் என்னுள் தோன்றியதை ஷீ சொல்லிவிட்டார்.

பென்ஸண்ணாவின் பார்வை எனக்குத்தோன்றவில்லை. சரிபோலத்தோன்றுகின்றது. சாப்பிடாமல் அவள்போனாலும் யாருக்காக இந்த ஓட்டமோ அவர்களுக்கு அவசர அரை குறை குரை உணவூட்டல் சிந்திக்கவேண்டியதே..!

கரு உரு சிறப்பான கவிதைக்கு பாராட்டுக்கள் பூமகள். தொடருங்கள்.

பூமகள்
14-09-2007, 07:56 AM
மிக்க நன்றிகள் அமர் அண்ணா.
உங்களின் அழுத்தமான விமர்சனம் அழகு. ஆராய்ந்து சொல்லியிருக்கிறீர்கள்.
தொடர்ந்து விமர்சியுங்கள்.:icon_rollout:
உங்கள் அன்பிற்கு நன்றிகள் அண்ணா.

s_mohanraju
14-09-2007, 08:21 AM
உங்கள் கவிதையை படித்ததும் ............

நான் +2 படிக்கும்போது நான் காளை பள்ளிக்கு செல்லும்போது சலையில்
என் எதிரில் ஒரு அம்மா திணசரி தலைக்கு சீப்பு போட்டு சீவிக்கோண்டே போவார்கள்
அப்போதெல்லாம் அவர்களை கிண்டல்பண்ணுவதுண்டு
ஆனால்
இப்பொழுது என் இரண்டு பிள்ளைகளையும் அவசர அவசரமாக கிளப்பி
பள்ளியில் விட்டு வேலைக்கு வந்து சேர்வதற்க்குள் என்பாடு திண்டாட்டமய்விடுகிறது.
(பி.கு என் மணைவி எனக்கு முன்பே வேலைக்கு பொய்விடுவாள்)
இப்போதெல்லாம் பழுத்தோலையை பார்த்து குருத்தோலை சிரித்த கதை தான் நாபகத்த்டுக்கு வருகிரது.

பூமகள்
14-09-2007, 08:30 AM
அன்புச் சகோதரர் மோகன் அண்ணாவின் பின்னூட்டத்திற்கும் உங்களின் அனுபவத்தை மன்றத்தில் பதித்ததற்கும் மிக்க நன்றிகள்.
உங்களின் கதை கேட்டபின் இக்காலத்தில் ஆண்களுக்கும் இக்கவி பொருந்தியிருப்பது விளங்குகிறது. கவலை கொள்ளச் செய்கிறது.
அவசர யுகத்தில் சிக்கித்தவிக்கும் அப்பாவி மனிதர் கூட்டம். என்ன செய்வது அண்ணா??:traurig001:

தொடர்ந்து விமர்சியுங்கள் அண்ணா.

lolluvathiyar
14-09-2007, 10:37 AM
நீங்கள் ரிசப்சனிஸ்ட் வேலையை அழகான தமிழில் தந்திருகிறீர்கள். ஆம் சிரித்த முகத்துடனே இருக்க வேண்டும் கடினமான ஜாப்
ஓனர்கிட்டயும் திட்டு வாங்கனும் கஸ்டமர்கிட்டயும் திட்டு வாங்கனும்



[COLOR="DarkRed"]இம்சை செய்யும்
குழந்தைக்காய்
இரண்டு
இட்லி ஊட்டல்
போராட்டம்
மினி சீரியலாய்...


ரசிக்க வைத்த வரி. பாராட்டுகள்

பூமகள்
14-09-2007, 10:46 AM
ஆமாம்... வாத்தியார் அண்ணா.
சரியாக புரிந்து கொண்டீர்கள் என் கவிதைப் பொருளை..
உங்களின் வாழ்த்திற்கு நன்றிகள் கோடி..

இணைய நண்பன்
14-09-2007, 10:56 AM
ஒரு பெண் வேலைக்கு செல்லும் அவசரம்..என்ன என்ன நிகழ்கிறது..அந்த அவசரத்திலும் அவள் ஓர் அலுவலக வரவேற்பாளினி...தன் மன சங்கடத்தையும் மறைத்து முகத்தில் புன்முறுவள் பூக்கிறாளே...
அழகிய ந்டையில் சொன்ன பூமகளுக்கு நன்றி

பூமகள்
14-09-2007, 11:06 AM
மிக்க நன்றிகள் இக்ராம்..
அழகான பின்னூட்டம் தந்தீர்...நான் அத்தனை வரிகளில் சொல்லியதை இரண்டே வரிகளில் அற்புதமாய் சொல்லிவிட்டீர்.

மிக்க நன்றிகள் அன்பரே..!

பென்ஸ்
14-09-2007, 11:37 AM
ஒரு பெண் வேலைக்கு செல்லும் அவசரம்..என்ன என்ன நிகழ்கிறது..அந்த அவசரத்திலும் அவள் ஓர் அலுவலக வரவேற்பாளினி...தன் மன சங்கடத்தையும் மறைத்து முகத்தில் புன்முறுவள் பூக்கிறாளே...
அழகிய ந்டையில் சொன்ன பூமகளுக்கு நன்றி

நான் பொதுவாக நேரம் போக வேண்டுமானால் சுற்றி நிற்க்கும் மனதர்களை கவணிப்பது வழக்கம். அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள், எப்படி நடந்து கொள்ளுகிறார்கள் , ஏன் என்று ஆராய்வது வளக்கம்.
இன்று காலை அலுவலக பேருந்துக்காக காத்து கொண்டிருக்கும் இடத்தின் அருகில் ஒரு சிறிய தள்ளுவண்டி உணவகம் இருக்கு, காலையில் சாப்பிட்டு கை கழுக தண்ணி வைத்திருந்த பாத்திரம் பக்க சென்ற வாடிக்கையாளருக்கு, அதில் தண்ணி இல்லை என்று கூற அந்த கடையில் உணவு சொடுத்து கொண்டிருந்த கடைகாரர் தம்பி (12 - 13 வயதிருக்கும்) பாத்திரம் கழுகிய தண்ணியை எடுத்து அந்த பாத்திரத்தில் ஊற்றினான். உடனே வாடிக்கையாளர் கோபமாகி கத்தினார், அவன் சிறு புன்னகையுடன் மன்னிப்பு கேட்டு வேறு தண்ணிர் கொடுத்தான்.
சில நிமிடங்களுக்கு பிறகு அந்த கடையில் வேலை செய்யும் ஒரு பெரியவர் வர, இந்த சிறுவன் எல்லா பாத்திரங்களையும் கொடுத்து கழுக சொன்னான்.. அவர் தண்ணிர் பிடிக்க செல்ல முயன்ற போது, அவரை தடுத்து நிறுத்தி எதோ பெரிய ஆள் போல திட்ட ஆரம்பித்தான், இவரும் சிரித்து கொண்டு அந்த குடத்தை வைத்து விட்டு பாத்திரத்தை கழுக ஆரம்பித்தார். அந்த சிறுவனோ மீன்டும் சிரித்த முகத்துடன் வாடிக்கையாளர்களை கவணிக்க ஆரம்பித்தான்....

எல்லா மனிதனிடனும் இருக்கும் மிக முக்கியமான ஒரு ஈகோ டிபன்ஸ் என்ன வென்றால் "டிஸ்பிலேஸ்மென்ட்" என்னபடுவதுதான். தன் கோபங்கள், ஆததிரங்கள் இவற்றை தன்னை விட எளியவரிடம் திசை திருப்புவது. இந்த நிலை வீட்டில் வரகூடாது என்பது என் எண்ணம்.
கணவன் வீட்டில் வரும்போது சந்தோசமாக வரவேண்டும் என்று மனைவி நினைப்பதும்
தான் தன்னிடம் பாசமாக , சந்தோசத்துடன் வரவேண்டும் என்று பிள்ளைகள் நினைப்பதும் இயல்புதானே...

இது மாறும் போது ஏமாற்றங்கள்...
ஆனோ, பெண்ணோ யாராக இருந்தாலும் குடும்பம் வேலை என்று சரிசமமாக தன்னை நிலை படுத்தி கொள்ள வேண்டும். தன் நேரத்தை ஒதுக்க கற்று கொள்ளவேண்டும். அதை தவிர்த்து "சிம்பதி" உருவாக்க
"வேலை அதிகம் இன்னைக்கு லேட்டாகும்" என்று ஆணும்..
"நேரமாச்சு, இன்னைக்கு வெளியில் சாப்பிடலாம்" சொல்லாமல் இருக்கும் வரை நலம்.

இலக்கியன்
14-09-2007, 03:30 PM
நியமான கரு இப்படியான பல குடும்பங்களை சந்தித்திருக்கிறேன் என் புலம் பெயர்வு வாழ்வில்
வாழ்த்துக்கள் தோழி

அக்னி
14-09-2007, 04:34 PM
தாண்டவம் ஆடியது..,
அவ(ள்) சரம்...
அவசரத்தில்...

வேலைப் பெண்ணின்
காலை விரைவு.., களைப்பு...
மாலைக் களைப்பு.., விரைவு...

பாராட்டுக்கள் பூமகள்...

பென்ஸ், ஷீ-நிசி, சிவா.ஜி அனைவரின் பின்னூட்டங்கள் அழகிய ஊட்டம்...
பாராட்டுக்கள்...

aren
14-09-2007, 04:40 PM
வேலைக்குப் போகும் பெண்களின் நிலமையை அழகாக எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். பாராட்டுக்கள்.

நன்றி வணக்கம்
ஆரென்

ஓவியன்
17-09-2007, 08:40 PM
இது ஒரு பெண்ணுக்கு மட்டும் உரித்தான நிலையல்ல, இன்றைய நவீன யுகத்தில் பணிகளோடும், வாகன நெரிசலிடைகளில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் எல்லா ஆண்கள், பெண்கள் அனைவருக்கும் பொருந்தக் கூடிய வரிகள்!.

கற்பனைக்கும் எட்டா வேகத்தில் உயரும் விலைவாசிகள், தேவைகள் இவற்றை ஈடுகட்ட முதுகில் இறக்கை வைத்துப் பறக்க வேண்டிய நிலையிலே ஒவ்வொரு மனிதரும்.....

அன்பு, பாசம் எல்லாவற்றையும் அந்த ஓடலிலும் தேடலிலும் புதைக்கவேண்டி இருப்பது தான் மிகப் பெரிய சோகம்....

வரிகளிலே நல்ல நேர்த்தி, ஒரு லயம், கட்டுக் கோபு தெரிகிறது பூமகள் பாராட்டுக்களும் வாழ்த்துக்களும்...

இளசு
17-09-2007, 08:44 PM
கவிதைகள் காலக்கண்ணாடிகள்...

பூமகளின் கவிதை அதைத்தான் செய்கிறது..

தெரியும் பிம்பங்கள் - நமக்கு அசூயையாய் இருக்கலாம்..
ஆனால் அதுவே நிஜம்..

பென்ஸின் ஆதங்கம் - ஆதர்சம்..
பூமகள் காட்டும் பெண் - நிதர்சனம்..


பாராட்டுகள் பூமகள்..


(ஓவியன் சொன்னது உண்மை -
இன்று காலை கூட உண்ணாமல் வேலைக்கு ஓடியவன் சொல்கிறேன்
ஓவியன் சொன்னது உண்மை!)

பூமகள்
18-09-2007, 04:12 AM
நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் சம்பவங்களை உற்று நோக்கவும் நேரமின்றி செல்கையில் ஒரு சம்பவத்தை நோக்கி ஆராய்ந்து இங்கு பகிர்ந்த பென்ஸ் அண்ணாவிற்கு நன்றிகள் பல.

பூமகள்
18-09-2007, 04:12 AM
உங்களின் பின்னூட்டத்திற்கு நன்றிகள் இலக்கியரே..!!

பூமகள்
18-09-2007, 04:14 AM
அவசரம் ஆயினும் அழகு பின்னூட்டக் கவி (வழக்கம் போலவே) தந்த அக்னி அண்ணாவிற்கு மிக்க நன்றிகள்.

பூமகள்
18-09-2007, 04:16 AM
கற்பனைக்கும் எட்டா வேகத்தில் உயரும் விலைவாசிகள், தேவைகள் இவற்றை ஈடுகட்ட முதுகில் இறக்கை வைத்துப் பறக்க வேண்டிய நிலையிலே ஒவ்வொரு மனிதரும்.....
அன்பு, பாசம் எல்லாவற்றையும் அந்த ஓடலிலும் தேடலிலும் புதைக்கவேண்டி இருப்பது தான் மிகப் பெரிய சோகம்....

உண்மை தான் அண்ணா.. வேகத்தில் மக்கள் வெள்ளத்தில் புள்ளியாய் தொலைந்து போகும் மனிதனின் உணர்வுகளும்...! :traurig001:
வருத்தமாகவே உள்ளது.
உங்களின் பாராட்டுதலுக்கு நன்றிகள் ஓவியன் அண்ணா.:icon_rollout:

பூமகள்
18-09-2007, 04:19 AM
உண்மைதான் இளசு அண்ணா.
இன்றைய காலத்தை எடுத்தியம்புவதற்கே இக்கவி.. இது இரு பாலருக்கும் பொருந்தியிருப்பது தங்களின் காலை உணவு மறந்து ஓடிய விசயமே உணர்த்துகிறது தெள்ளத்தெளிவாய்...!!
கவலை அடையச் செய்கிறது..!

kampan
18-09-2007, 05:36 AM
பூமகளின் கவிதை அருமை

என் அம்மா அனுபவித்ததை அப்படியே கவிதையில் கரைசேர்ந்திருந்தார்
பாராட்டுக்கள்

பூமகள்
18-09-2007, 05:45 AM
மிக்க நன்றிகள் அன்புச் சகோதரர் கம்பன்.
உங்களின் வாழ்க்கையை பறைசாற்றியதா என் கவி??
கவலைதான் என்றாலும் நிஜம் தானே...இது.

சுகந்தப்ரீதன்
18-09-2007, 06:50 AM
அக்கா..இனி எங்க அலுவலக வரவேற்பாளினியை பார்க்கும்போதெல்லாம்
உங்கள் கவிதைதான் எனக்கு ஞாபகம் வரப்போகிறது.... பளபளப்பான பணிக்கு பின்னே சலசலப்பான எத்தனை சங்கடம்...ஒவ்வொரு பணிப்பெண்ணுக்கும் பின்னே...? அவசரமான உலகில் கவனிக்காமல் போனவற்றை கவனித்து எழுதிய உங்களுக்கு என் மனமார்ந்த்த நன்றிகளையும் வாழ்த்துக்களையும் தெரிவித்துகொள்கிறேன்...!

ஆதவா
18-09-2007, 10:33 AM
ஜனனம் முதல் மரணம் வரை அவசரங்கள் அள்ளிக் கொண்டுதான் வாழ்க்கை செல்கிறது. எந்த ஒரு தொழிலுக்கும் தான். ஆனால் திட்டமிடாமை, அவசரத்திற்கான ருசுவாக அமைகிறது. தாமதத்தை காலத்தின் மேல் என்றும் போட இயலாது.

வார்த்தைகள் சில இடங்களில் மின்னுகின்றன. சொல்ல வந்த கருவுக்கு ஒட்டியபடி..

இரை உண்ண
மறந்ததை
இரைந்துரைக்கும்
இரைப்பையின்
வலி
நினைவூட்டலாய்....

நினைக்க வைக்கிறது என்னை.. எத்தனையோ நாட்கள் இவ்வாறாய் இருந்து அல்சர் வந்திடுமோ என்று திட்டமிட்டு வயிறைக் காப்பாற்றியவை.... ஒவ்வொருமுறையும் வயிறு அழும்போது தடவிச் சொல்லுவேன்... இன்று அழு, நாளை சிரி என்று.

வரவேற்பாளினி, அதாவது ரிசப்ஷனிஸ்ட் வேலை சாதாரணமானதல்ல. அசாதாரண ரணமானது,, எத்தனையோ பெண்களை நான் திட்டியிருக்கிறேன். சிரிப்பை அவர்கள் விட்டதில்லை...

நல்ல கவிதை.... வர்ணங்களாய்.

பூமகள்
15-11-2007, 04:46 PM
இனி எங்க அலுவலக வரவேற்பாளினியை பார்க்கும்போதெல்லாம் உங்கள் கவிதைதான் எனக்கு ஞாபகம் வரப்போகிறது.... பளபளப்பான பணிக்கு பின்னே சலசலப்பான எத்தனை சங்கடம்...ஒவ்வொரு பணிப்பெண்ணுக்கும் பின்னே...?
மிகுந்த நன்றிகள் ப்ரீதன்.. இனி எந்த தருணத்திலும் வரவேற்பாளினியை வைய மாட்டீர்கள்..!
சுடு சொல் பேச மாட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.
பின்னூட்டம் தந்தமைக்கு நன்றிகள் ப்ரீதன். :)

வார்த்தைகள் சில இடங்களில் மின்னுகின்றன. சொல்ல வந்த கருவுக்கு ஒட்டியபடி..
வரவேற்பாளினி, அதாவது ரிசப்ஷனிஸ்ட் வேலை சாதாரணமானதல்ல. அசாதாரண ரணமானது,, எத்தனையோ பெண்களை நான் திட்டியிருக்கிறேன். சிரிப்பை அவர்கள் விட்டதில்லை...
நல்ல கவிதை.... வர்ணங்களாய்.
வாழ்த்தியமைக்கு மிகுந்த நன்றிகள்.

இனி வரவேற்பாளினியைக் காண நேர்ந்தால் சிரிப்பை உதிர்க்க மறக்க மாட்டீர் என்று நம்புகிறேன். அதில் பூவும் நினைவில் வந்து போனால் இக்கவியின் வெற்றி அது என்று கொள்வேன்.